flikken daar zijn te flikken
WIND MAAKT MENSEN SLECHT GEZIND.
Kerstavond, en ik heb een uitnodiging om te gaan feesten in london bar. Omstreeks 18:00 uur moesten we aanwezig zijn, en het eerste uur was vreselijk saai, er werden speeches gehouden door allerlij mensen , meestal in het thai, en soms in het engels, en dan was het ook nog saai, maar uit beleefdheid heb ik ook steeds in men handen geklapt, als de anderen (50 tal mensen) ook klapten .En toen werd her eten op de plank gebracht, amaai zeg wat zag dat er weer lekker uit, je had thai's eten maar ook veel westers, er was een grote kalkoen, andere soorten vlees, groenten ( zelfs spruitjes) puree , en veel zoete dingen voor desert. Ik heb natuurlijk mijn best gedaan( as ge een belg gratis laat eten dan laat hij zich niet kennen, he!!)
En dan was het tijd voor de grote party, er was terug een live band, veel beter dan die van vorig jaar, en dat hebben ze weer aan mij gezien ,wat had ik weer veel beziens als ik met mijn weelderig lichaam stond te schudden, amaai ons moeder moest het gezien hebben, ze zou zich schamen
En dan was het 12 uur kerstdag begon en overal knalde er vuurwerk, je kon bijna niet meer fatsoenlijk ademen van de vele dampen van het ontstoken vuurwerk. Kussen doen ze hier niet, almaar sjans want er waren er al vele dronken, en sommige zagen er niet meer uit. Dus tot een uur of 3 hebben we gefeest als de beesten, en was het tijd om het bed op te zoeken.
Rond 10 uur was ik al uit de veren, even later heb ik Moon ook maar wakker gemaakt want het was tijd om te -------- gaan wandelen en een frisse neus te halen( jullie dachten iets anders he??). Van de moment dat je buiten kwam merkte je het al, het was veel frisser dan normaal en er was zeer veel wind. Mijn kamer is een 100 meter van de kust, en een maal aan de kust schrok ik, het kolkende water was meer dan 2 meter hoger dan voordien, er waren veel en sterke golven. Overal waren de mensen de stukken strand aan het leeg maken om schade te voorkomen, en je zag aan de mensen dat ze echt bang waren, sommige dachten dat er een t'sunami op komst was. Moon sprak met enkele mensen en kon me vertellen dat het water de laatste 10 jaar nooit zo hoog heeft gestaan. Het was een raar zicht, het hele strand was weg en er waren alleen nog golven zie met zeer veel lawaai tegen de stenen muren sloeg.
S' avonds waren hadden we weer een uitnodiging voor de echte kerst viering, ik had mijn besteT shirt aan gedaan en een proper broek
De dag nadien was het tijd om te relaxen en rusten. De morgend daarop ben ik vertrokken richting Pataya. Ik had mijn gps ingesteld, het was een kleine 400 km, en ben na een hartelijk afscheid (,snik snik) vertrokken. Het ging zeer goed tot ik Bangkok doormoest, plots was de autobaan afgesloten, gevolgen van de lange wateroverlast van de laatste maand. En mijn GPS wist het niet meer, en dan sta je daar met je mond vol tanden. Op een gegeven moment ben ik in de goede richting aan het rijden en moest een tolweg op. De man aan de slagboom brubbelde iets tegen me en wees met zijn vinger naar iets, wat wist ik niet, ik wenste hem een zalige kerst, en reed verder. Na een 20 km was er weer een loket, waar ik dacht te moeten betalen en ik mocht niet door, ik moest aan de kant gaan staan, en er kwam een politieman naar me toe gestapt? En die vertelde me dat ik een grote fout had gemaakt, amaai wat gaat me dat weer kosten dacht ik. De agent vroeg me hem te volgen en aan een loket met een andere agent kreeg ik de uitleg, ik mocht niet op die baan rijden, die tolweg was alleen voor auto's en vrachtwagens, ik gebaarde van kromme aas , en da was ook zo, hoe kan ik dat weten.
Na een korte discutie mocht ik verder rijden, zonder boete, oef!! Even later moest ik gaan tanken, en daar had ik op de kaart gekeken, ik had twee mogelijkheden, of baan 3 of baan 7?? Via mijn GPS vernam ik dat de 7 de kortste en snelste weg was, dus ik vertrokken. Een 15 tal km later politie naast me, en die deden teken om hun te volgen, amaai wat nu weer,?? Eenmaal aan de zijkant vertelde ze me weer dat ik op de verkeerde baan zat, ik moest baan 3 nemen, potverdorie toch. De politie spoorde me aan om hen te volgen, en enkele minuten later stopte ze weer , en ze hadden me op de goeie baan gezet, aree goeie!! Dit was een soort ringweg met vele rode lichten, met het gevolg dat ik veel later dan voorzien in Pataya aankwam.
Freddy stond me al op te wachten en was blij me te zien, en heeft me naar mijn kamer gebracht die hij geboekt en betaald had, goeie maat he!! Ik heb hier nu twee dagen het zeer rustig gehouden, maar deze avond vliegen we er eens flink in . Maar dat vernemen jullie later nog wel, ik kan je ook vertellen dat het hier nu een heel stuk boven de 30 graden is, ik zweet zelfs van dit schrijven, oef.
Hete groetjes, mario en ik zal freddy ook maar vermelden.
En denk er aan , niks doen wat ik ook niet zou doen he!!!!
kerst in aantocht !!
BLIJ DAT IK RIJ,
Ja ja het zal je maar overkomen he!! Ik stap weer net op men machien en het begint weer te regenen, ik moet boedda toch eens onderhanden nemen denk ik.
Mijn bedoeling was om een 500 tal km te bollen en dan een plaats te zoeken om te overnachten.maar de eerste tweehonderd km waren echt om te bleten ,de ene bui na de andere, met gevolg zo nat als een paling in het water, het geluk hier is als het regent de temperatuur het zelfde blijft.
Na de eerste tankbeurt wou ik al stoppen om een slaapplaats te zoeken, maar bij navraag over het weer, vertelde ze me dat het s'anderendaags nog meer ging regenen, dus moest ik verder he!!Bij de volgende tankbeurt een 270 km verder begon het droger te worden, en ik besliste om nog een tank leeg te rijden en daar te stoppen, tegen dat de tank leeg was , was ik helemaal terug droog, het water stond nog wel in mijn schoenen maar dat telde niet.
Ondertussen had ik er al bijna 7OO km op zitten, en ik voelde me nog fit, en besliste om in een trek verder te rijden, nog een 300 km er bij, dat moet kunnen he!! Aree dat is sneller gezegd dan gedaan, men poep begon stilaan pijn te doen, en ik probeerde alle posities uit die ook maar mogelijk waren op dat zadel. Maar net voor den donkeren ben ik in Hua Hin aangekomen, en ze wisten precies dat ik op komst was. Moon stond al op de uitkijk, en eer ik te goei stilstond was heel de London bar al leeg gelopen, man man wat een ontvangst he, die gekke belg is weer terug het zal weer feest worden , dachten er vele. Maar om eerlijk te zijn, mijn kont deed te veel pijn om nu nog eens met mijn kont te staan schudden op den dansvloer. Ik heb enkele biertjes gedronken , ondertussen zijn ze op zoek gegaan naar een kamer, want hier in de bar waren alle kamers bezet. In een guesthouse uitgebaat door een jonge fransman had ik een mooie kamer met alles er op en er aan voor 500 batt, er was zelfs plaats om mijn motor droog te stallen, wat een luxe he!!
Ik lag al om 10 uur in men bed en heb redelijk goed geslapen, alleen als ik me draaide voelde ik de zadelpijn nog .S'morgens was er voor 150 batt een enorm ontbijt met spek en eieren, en nog meer lekkers, da smaakte echt, want ik was al gewoon geworden aan drie maal rijst per dag. Deze dag heb ik het heeeeeeeel rustig gehouden, een wandelingtje, een terrasje , een biertje, en zo heb ik de dag rustig begonnen, maar s'avonds, ja s'avonds , was het feest, wat hebben we er tegen gegaan, de baas vertelde me later dat het ook steeds goed is voor zijn cafe als ik daar ben, ik lok het volk naar binnen met mijn ambiance, en kreeg nog een gratis biertje. Goed beschonken ben ik naar mijn kamer gewacheld, en van de rest weet ik niet veel meer, ik weet wel dat Moon s' morgens naast me lag, we hadden beide onze kleding nog aan , moet ge niet vragen hoe dronken we waren.
Het was al bijna elf uur eer ik van mijn ontbijt kon genieten, en even later ben ik met Moon naar de grote boedda op het apeneiland vertrokken. Ik ben er al wel enkele keren geweest, maar het loont steeds de moeite om het nog eens te zien te zien. Na de terugrit met enkele stops was het tijd om mijn motor nog eens onderhande te nemen, en het was echt nodig hoor. Moon wist een plaats vlak bij het strand waar er een waterslang voorhande was, en na de vraag in een groot visrestaurant om het water te mogen gebruiken zijn we aan de slag gegaan met een emmer een spons en zeep kan je op korte tijd wonderen verrichten..En het resultaat mocht gezien worden, en om onze inzet te belonen zijn we lekker gaan eten in dat restaurant,
We zijn begonnen met een soort van vissoep met zeefood en die was zeer pikant, ik kreeg er de tranen van in de ogen. Even later werd er een grote vis geserveerd met rondom nog vele lekkers, wa heb ik moeite moeten doen om alles op te krijgen, maar met moete lukte het.
En dan was het tijd om een dutje te doen, en naar het schijnt hoorde ze me twee kamers verder nog snurken, ik had lekker geslapen en niks gehoord , dus zal het zo erg niet geweest zijn zeker. Ondertussen was het al flink donker , en tijd om een avondwandeling, met de nodige marktjes en stops. Na de wandeling heb ik het nog rustig gehouden, en ben tijdig in mijn beddebak gekropen.
Deze morgen was ik al vroeg uit de veren, men slaapgenoot lag nog te ronken, na een wandeling naar de pier waar de vele vissers zitten te drummen voor een goed plaatsje ben ik aan dit schrijven begonnen en ondertussen is Moon ook uit de veren, en dadelijk gaan we naar Cha- am een badplaats een 15 km verder;
Maar nu eerst eens tijd maken om alle lezers, vrienden , vriendinnen een prachtige kerst te wensen, al zal het geen witte kerst zijn , maar troost U, hier is er ook geen sprake van een witte kerst.
Ook niet te vergeten, vandaag is mijn vader jarig , dus vader ook van hier uit , een mooie verjaardag en doe er nog vele jaren bij.
Groetjes van mario, en denk eraan, de tijd gaat snel , gebruik hem wel!!
oelalalla , oelalalla se magnifike!!
Wat gaat het snel!!
De laatste week is voorbij gevlogen,voor ik het goed besefde was het alweer zondag. Ik heb veel energie en tijd gestoken in het afmaken van enkele zaken hier ter plaatse.Zo heb ik de deuren van de paardenstallen opgelapt, en da was niet gemakkelijk, niets of maar niets is hier een beetje recht, zo zit er meer dan 6 cm verschil in de breedte van een deur, ook de planken die ik voorhanden heb zijn krom en scheef; probeer daar maar eens iets van te maken. Ook het afmaken van het looprek en de ladder voor de mindervalide kinderen vergde veel tijd en inzicht, maar het is gelukt, en ik ben er fier op, en als nu de kinderen ermee kunnen leren lopen en opstaan, dat zou pas echt de max zijn.
En dan onze twee nieuwe vlamingen, toffe gasten zalle maar zeer naief, ze geloven alles, maar van werken!!!daar hebben ze geen kaas van gegeten, ze wilden persee mij helpen, en dat hebben ze ook gedaan ( aree dat denken ze!!ze hebben op twee dagen wel zeven boren weten te breken, en een schroevendraaier op zeep geholpen, ge moet het maar doen) en dan wetende dat je zeer ver moet rijden om aan nieuw materiaal te geraken, zo heb ik deze week meer dan 200 km op mijn teller staan.
Vandaag heb ik hier de boel verlaten met toch een zeer goed gevoel, ik heb hier toch iets kunnen bijbrengen, en de mensen van TCDF zijn heel tevreden van mijn werk , maar ook wat ongelukkig omdat ik vertrek, ze hadden me hier graag not wat langer gehad, maar ik heb ze verteld dat ik in 2012 zeker terug kom naar Paksong.
En dan deze morgend om 5 uur opgestaan , alles ingepakt en om 5 voor zes zat ik op mijne brommer. Ik was nog geen 10 minuten aan het rijden of de eerste regenbui pletste al naar beneden( wetende dat er hier de laatste 4 dagen geen druppel is gevallen) ik heb eens flink gevloekt en blijkbaar heeft dat geholpen, even later was het weer droog, en zo heb ik 400 km kunnen rijden zonder een bui. En toen begon het opnieuw, korte maar stevige buien, en als je dan iets gevonden had om te schuilen;, en je zette je helm af, en het stopte met regenen, zo heb ik ook twee keer verder gereden maar dan stopte de regen niet, ik heb nog eens tot den heilige boedda gevloekt en ook nu werkte het. IK ben droog aan de grens aangekomen . het hotel van vorige keer opgezochjt en de zelfde kamer gekregen, zonder die te vragen , straf he!!
Morgen maak ik weer alle papierwerk voor de motseklet in orde, en dan start ik de rit naar Hua Hinn. Ik heb net via PC een kamer gereserveerd, en da lukte wonderwel van de eerste keer, ik ga het nog leren denk ik.
Ja lieve mensen , zo zie je maar, dat dienen oude hier zijne plan kan trekken he!!
Groetjes , en tot een van de volgende dagen, van nen kontente mens ( kontent, is tevreden voor hun die het niet verstaan)
happyyyyyy!!!!!!!!!!!
Terug naar lang geleden!!
Jaja , het zal je maar overkomen, je hebt plannen, maar je kan ze niet uitvoeren, het kan wel maar dan moet je ver terug in de tijd gaan, ik verklaar. Er werd ons gevraagd om enkele strandstoelen in elkaar te knutselen, niet dat er hier een strand is maar er is een soort van weide vlak naast de rivier, en nu willen ze het daar omtoveren tot een soort van ??,( strand). We zijn meteen in actie geschoten en iedereen had enorme plannen, er waren er zelfs bij die een koffiehuis en een ijssalon zouden willen Dan hebben we onze koppen bijeen gestoken, en uiteindelijk beslist om eerst voor enkele zitplaatsen te gaan, en de boel ter plaatse proper te maken. Na lang zoeken hebben we het nodige hout gevonden, het stak vol met gebruikte en roestige nagels, dus eerst moest alles proper gemaakt worden, daar hebben ik en Julién een halve dag aan gewerkt.
En het werd al snel donker, en die avond zouden we met zen alle naar de karaoke gaan. Na het diner ben ik met men motor vertrokken om de boel er een beetje klaar te zetten, we zouden er met een 15 tal naar toe gaan , en dat zijn ze daar niet gewoon, ik denk niet dat er al ooit zoveel volk is samen geweest op de plaats waar de karaoke machine staat. De anderen zouden te voet komen, en een half uurtje later waren ze allen daar. De bazin , een vrouw met een loense blik geloofde haar ogen niet toen ze al het volk zag aankomen, snel liep ze naar de buren om nog wat oude plastieken stoelen bij elkaar te vinden, zodat iedereen er kon zitten.De eerste minuten was het voor sommige nog wat wennen om in een oude schuur en een vloer uit zand liedjes e zingen. Ze hadden zich iets anders voorgesteld, er waren er zelfs bij die hun beste kleding hadden aangedaan, en nu stonden ze daar op het gewone stofferige zand. Maar het feestje barste los , er werd gezongen, gedronken en gedanst, er werd zelfs in het openbaar gekust, en dat zijn ze hier bijlange niet gewoon , de thai mensen hebben zich de ogen uit de kop gekeken, en hadden er plezier in hoe ze zagen hoe westerlingen te keer kunnen gaan. Aan elk feestje komt een einde, en voor sommige was het hoog tijd, amaai ik wil die hun kop niet voelen as die morgen opstaan ( miaauw, miaauw)
De volgende morgen waren er maar vier op tijd voor de koffie, en na de koffie zouwden we aan onze strand plannen beginnen, en zoals gewoonlijk, zij die gisteren de grootste mond hadden waren nu niet te bespeuren. Uiteindelijk zijn we begonnen, en moesten het hout van lengte maken, en dan was de stroom weg, een hoop plannen viel in duigen, en ons werk moest gedaan worden met de oude zaag, waar voordien dat oude mannetje aan het zagen was. Ik denk niet dat ik ooit met zo een botte zaag had gewerkt, ik denk dat het soms sneller was om het door te bijten of zoiets. Om een lang verhaal kort te maken, we hebben twee dagen geen stroom gehad ,( dus was er ook geen internet) en nog tot ramp toe was er hier nen slimme geweest die een pijp van de waterleiding had doorgestoken , met gevolg dat er ook geen stromend water meer was en we allen met een potje water uit een kan moesten doen. We hebben onze diner met kaarslicht afgewerkt wat wel gezellig was maar ook zeer gevaarlijk. We zijn die dagen doorgekomen, en eigenlijk waren we wel fier dat we toch kunnen overleven hebben zoals vele jaren terug het hier alle mensen moesten doen. Ons eten werd op een houtvuur opgewarmd, het bier was niet gekoeld, de ventilator die je soms echt nodig hebt, was er wel maar werkte niet, de wc doorspoelen met een kom water, en ga zo maar verder.
En wonder bij wonder ook onze strandstoelen waren afgewerkt, wel niet zoals ik het voor ogen had maar toch!! En dan?? Komt er een vrachtwagen aan die geladen was met zes mooie plastieken strandstoelen, gebruikt wel is waar, maar veel mooier als onze zelf gemaakte. De strandstoelen waren geschonken door een hotel in de buurt die nieuwe stoelen had aangekocht. Later bleek dat er een vrijwilliger ,die hier gewerkt had enkele maanden van te voren, deze afgedankte stoelen op de kop getikt had en met eigen budget deze stoelen had laten leveren hier ter plaatse( bravo, zou ik zeggen)
We hebben een plaats vrijgemaakt aan het resaurant, en daar hebben we de zelf gemaakte strandstoelen een plaats gegeven. De dag later hebben we met stroom een mooie driezit kunnen maken, waar ik en mijn helpers toch wel fier op mogen zijn. Morgen beginnen we aan enkele toestellen om de gehandicapte kinderen hun leven te vergemakkelijken, ik ben eens benieuwd wat dat gaat worden, morgen worden de plannen en tekeningen gebracht, en dan vliegen we er tegen aan.
Ja mensen met een oude zaag en kromme roestige nagels en veel inzet kan je hier toch iets moois maken en ik begin deze plaats steeds leuker en leuker te vinden, en kom hier misschien wel terug. Want mijn werk is hier nog helemaal niet af, en alle hulp is hier welkom, dus mensen die een donatie willen doen van het ene of het andere, laat het maar weten en we regelen het wel ( het is voor iedereen kerstmis he!!)
De dagen en weken vliegen snel voorbij, ik ben nu degene die hier het langste is van alle vrijwilligers, en dat merk je snel, iedereen komt om je raad te vragen, of bezien ze mij als een soort van oude grijsaard. Ik blijf hier nog tot 20 december, en doe dan mijn visarun naar Malleisie. En dan gaan we kerstmis vieren in Hua Hinn en voor nieuwjaarsavond ga ik Freddy een bezoekje brengen, en ze hier nog eens laten zien hoe Belgen kunnen zwelgen, dat ze zich al maar voorberijden!!
Jep Jep , en morgen komen er weer twee vlamingen, Basiel en Jakke ,ik ben weer eens benieuwd wat ze nu weer gaan binnen smijten.Zo gaan de belgen hier nog de meerderheid vormen, en zijn we al met 4.
Groetjes aan alle lezers en ik hoop ??? ge weet wel!!
er is iets, en we weten het niet,,,,,,,,,,, sinterklaas bestaat hier niet!!
WAT RUIST ER IN HET STRUIIIIIIIKGEWAS,,???
De vorige dagen is er hier flink gewerkt, ik ben eindelijk aan mijn kasten kunnen beginnen, gemaakt van dunne boomstammen en bamboe, en het resultaat mag er zijn, ik ben fier op mijn eerste echte taak hier. Er staan enkele foto's op facebook naar het schijnt, maar ik ben er nog niet aan toe gekomen om de foto's op te zoeken, moet ge niet vragen hoe druk ik het hier heb Er is ook een dam gemaakt in de rivier, de dam moet het water in een andere richting laten stuwen , zodat het water niet te veel grond wegspoelt in bepaalde bochten.Want ze gaan proberen er een soort van strand te maken, waar mensen op hun gemakje kunnen relaxen.
En er zijn ook weer nieuwe mensen aangekomen, waaronder een amerikaans koppel. De amerikaan kan op een prachtige manier viool spelen, en zij speelt met een lepel en vork op enkele plankjes en andere dingen het ritme gedoe, echt prachtig. En dat brengt elke avond een sfeer van je welste, en dat zie je aan iedereen hier.
Ja we zijn nu met 19 vrijwilligers en da is al nen flinke hoop, maar volgende week gaan er 12 weg, en komen er 4 nieuwe mensen bij waaronder 2 belgen, ik ben weer benieuwd, zo gaan de belgen hier de meerderheid vormen in het kamp, en dat is nog nooit gebeurd naar het schijnt.
En dan is er hier een heilige schrik in het kamp, twee dagen geleden is er een grote slang gezien naast en in het gras van ons restaurant.Volgens de beschrijvingen zou het om een soort phytong gaan van wel 2 meter lang en de dikte van een arm, maar dat neem ik met een korrel zout;
Voor de rest is er hier niet zo veel te beleven geweest, zo heb ik wel een soort van karaoke gevonden hier een 1 km vandaan, en ze hebben er een 2800 engelstalige songs, die naar het schijnt zijn die nog nooit gebruikt geweest volgens de uitbaatster van het spul.Een van de volgende dagen gaan we met de hele groep eens karaoken, zal wel leuk worden denk ik.
Ja lieve lezers , as er niet veel gebeurd kan ik ook niet veel vertellen he, of moet ik een verhaal vertellen van doornroosje en de zeven kleine thai
Dromerige groetjes, en wat ruist er nu ook al weer in het lange gras???, mario als hem plat op zijn buik ligt!!
t' is al voorbij, die eerste maand!!
En het werd zomer
De vorige dagen was het werken en werken, maar daar zijn we voor naar hier gekomen he!! Vrijdag heb ik in het kleihuis geholpen, het kleihuis is, het woord zegt het zelf, een huis gemaakt van klei en stro, de eerste twee lagen zijn zeer ruw en nu moest alles zo glad mogelijk gemaakt worden. Een thaise jongeman kwam het voordoen , en dan was het aan ons, wat op het eerste zicht zeer gemakkelijk leek bleek later flink tegen te vallen. Eerst word er klei gemengd met een inheems product dat tapiotha noemde, en later word er nog een warme lijmsoep aan toegevoegd die we zelf moesten maken, en niemand van ons had echt opgelet hoe we het juist moesten maken, je kan je al voorstellen, wat voor soepjes we gestookt hebben. Alles wat we ook maar probeerden en deden, nooit kwamen we aan de juiste klei. Met veel moeite hebben we toch twee binnengevels kunnen polieren, normaal was het de bedoeling om op een dag het hele huis te doen.
Zaterdag kregen we de taak om met drie sterke kerels een bananenboom uit te doen; samen met Thomas, de andere belg en Lukas een duitser zijn we aan dit helse karwei begonnen.Wat we niet wisten was dat deze boom krioelde van de grote rode mieren, dus hebben we de mieren eerst trachten uit te roken, wat gedeeltelijk lukte,maar nog regelmatig werden we gebeten. Juist voor de middag waren we klaar. Ingrid dacht dat we twee dagen zouden nodig hebben, moet ge niet vragen hoe we hier tekeer gegaan zijn. Na de middag zijn we weer in het kleihuis begonnen, en nu lukte het ook vrij aardig.
Zondag hebben we klusjes allerhande gekregen met de hele groep , en wat je samen doet met de hele groep( 15 mensen) Kan je gemakkelijk op een dag met drie man doen.Tijdens de lunch werden we uitgenodigt om met de hele groep naar een begrafenis te gaan s'avonds.De grootvader van een van de kinderen in de school was overleden . Ik, wist van vorige keer in Laos hoe men hier kan feesten op een begrafenis , en ik zag het meteen zitten, ik heb wel andere mensen moeten overtuigen , maar we zijn met de hele groep vertrokken.
Om 7 nuur moesten we klaar staan aan de hoek van de straat en men zou ons komen ophalen met pick ups, geweet wel een jeep met een bakje achteraan.In zo een bakje moesten we met zoveel mogelijk mensen in, wij waren met 15 en er moesten ook lokale mensen mee. De eerste wagen werd volgepropt, en die vertrok, het waren vooral de vrouwen die hadden plaatsgenomen, de mannen zouden op de andere wagen wachten. Toen die arriveerde zaten er al 4 thaise mannen op die ons maar raar aankeken toen we ook opstapte. En we vertrokken met 9 mensen in de pick up. En we waren weg , en het voelde niet te best aan om zo maar op een platte harde plaat te zitten en dan nog zo dicht op elkaar gepakt, veel closer kan je niet zijn met de locals denk ik. Na een vijf tal minuten stopte de wagen en er moesten nog mensen bij, amaai hoe moeten we dat gaan doen, dus zijn we maar dichter tegen elkaar aan gekropen, en vertrokken. Even later stopte we weer , en ook nu moest er een man bij, echt niet te doen. Even later stopte de wagen opnieuw, en ik dacht( dat er nu nog volk bij moet dan stap ik uit en ga tevoet terug. Een van de mannen stapte uit en liepeen winkel binnen en kwam terug met een doos met enkele flessen thaiwisky. Ik dacht dat deze flessen als geschenk op het feest zouden gegeven worden, maar niets was minder waar. We vezrtrokken nog maar juist en de eeste fles werd geopend en door gegeven, iedereen moest drinken. Even later werd de tweede fles soldaat gemaakt, ik dronk wel telkens maar het waren zeer kleine slokjes zalle.Drie flessen hebben de geest moeten geven, voor we ter plaatse waren.En op een gegeven moment begonnen mijn beide voeten te slapen van het ongemakkelijk zitten. Toen we na een dik uur ter plaatse waren, kon ik niet meer op mijn benen staan ,niet van dronkenschap maar van de slapende voeten, zoiets had ik noch nooit meegemaakt.
Toen we ter plaatse kwamen werden we met grote thaise ogen aangekeken, en meteen werden we aan een grote tafel gezet, en die tafel werd vol met allerlei eten gezet, zodanig dat we onze borden op ,onze schoot moesten nemen.We hebben allemaal flink gegeten, en gedronken maar het was niet zoals in Laos waar er later een echte party begon, het was hier veel rustiger. De twee duitse vrouwen in de groep( langer dan 185 cm) en iedereen van de thaise vrouwen wou samen met de twee reusinnen op de foto.Na een uur of drie zijn we terug vertrokken richting Paksong, en ook nu vloeide de drank weer rijkelijk. Na de aankomst is er nog een vuurtje gestookt en nog enkele flessen bier soldaat gemaakt .Ik had schrik van een echte kater te hebben de volgende morgend, maar er was geen sprake van een kater . Ik heb me nooit zo goed gevoelt
En dan begon ons weekend, en toen ik uit men bedje was kon je het al meteen zien, we gaan vandaag een echte warme dag tegemoet. Ik heb mijn spullen gepakt , men motor gestart en vertrokken, waar naar toe we zouden nog wel zien. De andere hadden afgesproken om naar het strand te gaan , maar dat zag ik niet zo zitten. Onderweg zie een aanwijzing naar een waterval, en ik er naar toe. Een km voor de waterval moest ik 100 batt betalen en dan mocht ik verder rijden, Op een gegeven moment kon ik niet verder en heb mijn motor geparkeerd.En wat meteen opviel , op de grote parking stond geen enkele auto of motor , ik was hier alleen. Even later snapte ik het , toen ik aan de zogenaamde waterval kwam stond deze zo goed als droog, Ze hadden me ferm bij men ???
Dan ben ik verder gereden naar de volgende grote stad, en heb daar een kamer genomen , en ben op wandel gegaan.Wat me hier opviel was dat er niet zoveel touristen waren, het was een thais stadje, of???ik was op de verkeerde plaats. Ik heb hier een leuke avond gehad, een australier tegen gekomen , en samen vele biertjes gedronken en sterke verhalen verteld. Plots was die man weg, ik ging ik mijn rekening betalen, en ik moest wonderwel niets betalen, die aussi had alles betaald ,zelfs mijn eten. Dan ben ik naar mijn kamer gegaan, proberen te slapen wat niet echt lukte , mijn kamer was op de hoek van een rumoerig kruispunt, en geen glas in de ramen , alleen een vliegengaas, en dan weet je het wel he!! Rond 10 uur ben ik daar vertrokken, en heb ik een vissersplaats bezocht, allemaal heel ouderwets, maar het had ook zijn charmes. En zoals gisteren was het vandaag ook weer zeer warm.
Tegen 4 uur was ik in Paksong, en was het tijd om mijn motor te poetsen, en toen ik de motor op zijn poot probeerde te zetten schoof deze weg, en ik probeerde de motor recht te houden en voelde plots een flinke pijnscheut in mijn linkerkuit. Ik denk dat ik een spierscheur heb opgelopen tijdens dit voorval .Ik heb mijn kuit ingesmeerd met een zalfje en denk dat ik het de volgende dagen rustig aan moet doen.
Ik ben naar het kleine hospitaal gereden en heb daar medicijnen meegekregen, ik ben eens benieuwd voor de volgende dagen.
Manke groeten maar wel zeer warme, mario
En wat hebben we geleerd vandaag??? ten eerste............
ten tweede //////////
ten derde ,poets nooit je motor op een onevenwichtige ondergrond,!!
nat , natter , natst, en nog een beetje meer
Na mijn heerlijk ontbijt, was het tijd om mijn papieren in orde te brengen. Ik mijn motor gestart, en hop naar de grens. Onderweg gestopt om de nodige verzekering van 3 maanden , wat een 12 euro koste. Aan de grens was het eerste wat ik moest doen , voor men verblijfsvergunning gaan , en dat lukte meteen wonderwel tot ik het papier in handen kreeg en zag, dat het papier maar voor 14 dagen geldig was, ik sprak de man aan het loket aan, en die vertelde me dat omlanger te blijven ik naar de ambassade van Thailand moest. Toen ik de man vroeg waar het was brubbelde hij iets waar ik niets van verstond, en toen hij dat herhaalde verstond ik het nog niet, en vroeg hem om het op een stukje papier te schrijven, en het was Penang. Men gps vertelde me dat Penang een 180 km verder was.
En ik ben dan maar meteen met pak en zak naar Penang gereden. Ik was nog geen 5 km aan het rijden of het begon stilletjes te regenen, ik heb regen gehad tot in Penang. Penang is een eilandje dat met een brug van 9 km in verbinding staat met het vaste land, met als stad George Town.
Eenmaal in George Town aan gekomen, heb ik men motor aan een grote winkel van Tesco Lotus geplaatst, en ben met een Taxi naar de ambassade gereden, daar aangekomen vertelde de man aan de receptie dat ik zeer snel moest zijn of ik moest morgen terug komen, het was werkelijk vijf voor twaalf en om twaalf uur sluitde ambasade,en ge weet amtenaren zijn stipt als het op rusten aankomt.. het lukte net met de hulp van een gedienstige oude man. Ook vertelde ze me dat ik tot 4 uur moest wachten tot alles ok zou zijn.
Ondertussen ben ik op zoek gegaan naar een eetplaats ,na een half uur wandelen had ik de geschikte plaats gevonden en ben het restaurant binnen gegaan, en heb daar een grote menu besteld; even later had ik de tafel vol staan, alle gangen worden gelijk aan de tafel gebracht Het was een echt lekker etentje, iki dacht dat ik nu echt maleisich eten had gegeten, en toen ik buiten kwam en het opschrift bekeek op de muur,' PAKISTAN RESTORAN' schoot ik in de lach, hoe kan zoiets gebeuren
Ik was nog geen 5 km op de lange brug of het begon verschrikkelijk te regenen, man man een bui van je welste, en je kon hier op de brug nergens schuilen. Dus dan weet je het wel ,ik was nat tot op men---------- ( zelf invullen). Om mijn verhaal kort te maken ,het heeft blijven regenen tot ik terug aan het hotel aankwam, de dames van de receptie hadden echt compassie met me en hebben alles helpen dragen in de kamer ,en ik kreeg meteen een kop warme thee, en ik verzeker je, daar kikker je van op. Na een warme douche eerst iets gaan eten bij een soort van fast foot zaak, en heb daar de eerste fritjes gegeten tijdens de reis, echt lekker was het niet maar men buikje was weer gerust gesteld
.Na een heerlijke nacht en men ontbijt, ben ik terug naar de grens vertrokken. Daar aangekomen was men visa meteen in orde en kon ik verder naar het volgende loket voor de motor papieren, en ook dat lukte vrij snel . Ik was flink in de wolken, eindelijk!! Maar toen ik opweg was naar mijn motor zag ik iets staan op het papier wat volgens mij fout was,
Ik ben dan maar naar Paksong gereden, en heb van de 600 km 500 km regen gehad, ge moet niet vragen wat een verzopen kieken ik was toen ik in Paksong aankwam!! O ja de laatste 100 km , moest ik over kleine wegen, en het was hoogdringend om te gaan tanken, ik drukte op het juist knopje van de gps en die gaf het dichste tankstation aan in de buurt,,9,4 km verder, oeche!! en de benzinepijl staat al onderaan in het rood. Ik heb naar de instructies van de gps geluisterd en ben bij het station aan gekomen , ik liet mijn tank vol doen en er ging 17,5 liter in, en normaal kan er 18 liter in, dus het was hoog nodig.
Hier in het kamp waren ze allen blij dat ik terug was,er waren weer mensen weg en der zijn der weer enkele bijgekomen, na het avondmaal hebben we kennis gemaakt en na enkele biertjes was het bedtijd
Goed geslapen, en terug de hele dag gewerkt, ik heb me bezig gehouden met het kappen van bamboe, dat heb ik nu onder de knie, en enkele duitse vrouwen stonden verbaasd te kijken hoe ik de dikke bamboe in een haal afkapte, ik verklaarde dat ik de kleinzoon was van de echte tarzan, de dames schoten in de lach, en lieten me verder werken. Toen ik na het werk men materiaal ging wegbrengen, was het verhaal al rond op de site hier, en er is flink mee gelachen, en ze vroegen me om de tarzan kreet te doen, maar ik kon hen overtuigen dat alleen mijn grootvader dat kon.
Zo zie je maar, hier moet je ook steeds oppassen met wat je zegt of doet.
Oehaahahahaaae, de groetjes van de kleinzoon van tarzan ,de zoon van boy
vier plankjes en nageltjes, en wat een resultaat!!!
Yes yes, we rijden , WEER
Al een paar dagen heb ik hier flink mijn best gedaan om de tuin naar belgise normen proper te krijgen, en stilaan lukte het, ik begon trots te worden op men werk van de laatste dagen. De pakboen, en een soort van kool begon hun kopje boven de grond te steken, de bonen waren geplant, de laatste bedjes zijn omgespit, ge zie we hebben hier niet stil gezeten.
Deze namiddag kwam Ingrid met een lange lat naar mij, en al lachend vroeg ik of de lat diende als boonstaak
Met een klein zaagje ,een hamer ,kleine nageltjes , het latje, een meter en potlood, stapte ik naar de school, en halverwege kwamen een vijftal kinderen naar me toegelopen, en pakte mijn materiaal af, ik mocht niks dragen , raar voelde dat aan;. Bij de school aangekomen stelde Ingrid me de vijf helpers voor, maar van hun namen kon ik er geen onthouden, en sprak iedereen met Joske aan, en dat vonden ze nog leuk ook.
En we begonnen er aan, en zoals een echte leeraar begon ik alles met hand en tand uit leggen en voor te doen, en na ieder onderdeel mochten ze het zelf ook proberen, en bijna bij alle lukte het vrij goed, er was er eentje bij die er totaal niets van begreep, en ook totaal geen aandacht had, later vertelde Ingrid me dat de jongen een mentale achterstand had van minstens 5 jaar op zijn leeftijd genoten.,
Na een twee tal uurtjes waren de kaders klaar, ze hadden hun best gedaan, en ik ook, het wasc niet makkelijk om zo 5 kinderen in het oog te houden, bij al hun daden en gedoe, het was gelukt , ik voelde me goed, en aan de kinderen te zien waren ze ook heel bij met het resultaat. Toen ze Ingrid zagen afkomen liepen ze allemaal met hun zelf gemaakte kader naar har toe om te laten zien wat ze allemaal konden, dus ze waren echt fier op hun werkje. Ingrid bedankte me en besloot om me nog voor zulke opdrachten te vragen, en ik voelde me fier, zo trots als een pauw was ik.
Ondertussen was het zondag, en tijd om te vertrekken naar de grens met Maleisié, een goede 600 km verder. In Maleisié moest ik de nodige papieren laten opmaken voor mijn motor, voor 25 november, dus had ik nog 5 dagen tijd. Na het afscheid van de andere mensen ter plaatse ben ik aan mijn helse rit vertrokken. 600 km is niet niks, en dan nog over onbekende wegen . Mijn GPS zou me moeten helpen ,aree helpen !! nee hij zou het moeten weten
Na een goede 100 km was het tijd voor de eerste stop en de nodige tank beurt. Dan ben ik verder gereden met de bedoeling om mijn tank leeg te rijden ,een goede 300 km, en ik begon aan mijn tocht. Een paar bergen verder begon het plots donker te worden en eventjes later had ik de eerste regenbui, een koele verfrissing dacht ik, en bolde verder? Om mijn verhaal kort te maken ik heb meer in de regen gereden dan op droge wegen. Bij de volgende tank beurd was ik net een verzopen kieken. Ik had niets meer aan dat nog droog was, maar het voelde niet koud aan.
En dan terug verder he, onderweg was het droger, maar regelmatig was er een bui, en soms zo erg dat ik moest schuilen. Onderweg heb ik ook twee ongevallen gezien met brommertjes, de ene bloede aan zijn hoofd,, dat ging nog maar bij het andere ongeval was er niet veel leven meer waar te nemen op het eerste gezicht, ik ben verder gereden er stond al meer dan volk genoeg bij. Ze rijden hier ook als gekken.
Na een 600km was ik bij de grens, het was al half zes en het begon hier donker te worden. Ik besliste om hier te blijven overnachten, en heb een kamer gezocht. Eindelijk had ik de kans om mijn natte kleding uit te doen en me van droge te voorzien, ik kan je vertellen, hoe zalig het voelde om terug droog te zijn na een rit van 8 uren. Ik ben nog iets gaan eten en heb nog een flinke wandeling gedaan, en dat was nodig ook na zo een lange tijd op de motor gezeten te hebben. Bij mijn aankomst na de wandeling stonden er weer een hele meute mensen rond mijn motor, ik had weer beziens, ik ging eens rond met mijn klak maar dat begrepen ze niet, dat gebeurd toch bij elke circus act he!!
Na een goede nachtrust, de eerste in dagen ben ik voor een tiental km vertrokken naar de grens, het was weer een heel gedoe eer ik in Maleisié was , het was al middag, en ben een 8 km verder gestopt aan een hotel, het verschil met Thailand is dat de prijzen hier meer dan het dubbele zijn. Na gestopt te hebben bij een 5 tal hotels besloot ik om terug naar het eerste te rijden , dit was het beste denk ik dat ik voor mijn geld kon krijgen. Op mijn kamer kreeg ik de kans om mijn lange broek die nog niet droog was van de vorige dag te verwisselen met een droge korte broek.
Het eerste wat er nu nodig was , was inlichtingen te krijgen voor de nodige en juiste papieren, maar ook niemand wist me ook maar iets nuttigs te kunnen vertellen. Ik ben maar terug naar de grens gereden, en daar wisten ze het wel, ik moest enkele papieren invullen en wachten tot woensdag, en dan zou het hopelijk in orde zijn. Dus duimen maar he!!
Nadien heb ik mijn motor een grondige beurt gegeven, want na al die regen , hij zag er nogal uit. Nog wat in de buurt rondgelopen eens goed gaan eten, nen grote vis met groente een pikante saus en de nodige rijst, heerlijk!! Dan werd het donker, en ben ik eventjes op bed gaan liggen en meteen in slaap gevallen. Na men dutje, ben ik nog eens naar het dorpje gewandeld , en daar zaten hopen mensen bij elkaar naar voetbal op TV te kijken, het was een wedstrijd Maleisié tegen Indonesié, en zoals de mensen hier mee leven het is verschrikkelijk, toen Indonesie 1- O voor kwam gingen een hoop mensen weg, maar toe Maleisié gelijk maakte, dat had je moeten zien en horen. Ik ben tot na de verlengingen en strafschoppen blijven zitten op de rand van de stoep. En wat een ontlading toen Maleisié de beslissende strafschop in doel stampte, dat kun je je niet voor stellen wat een vreugde en sfeer er hier was, en daar zit je dan als buitenstaander, maar ik had me goed vermaakt. Eens terug op mijn kamer, was het snel tijd om te slapen Het was al half 12.
Deze morgen bij het eten in het hotel mijn eerste boterhammetjes gegeten in de hele tijd dat ik al weg ben, en da smaakte zalig, hoe ze ne mens kunnen blij maken, met een boterhammetje!! Wat ik sebiet ga doen weet ik niet, maar het gaat rustig zijn zalle, niet meer het gejaag van de vorige dagen.
Zo zie je maar ergens in een ander land met ander geloof en andere gebruiken is niet zo vanzelf sprekend hoor, maar ik heb het weer gedaan, en daar ben ik weer fier op.
Groetjes van een trotse mario,, en??
NIKS DOEN WAT IK OOK NIET ZOU DOEN HE!!