mama, ik heb me pijn gedaan !!

HET MOEST ER EENS VAN KOMEN !!

Om7 uur opgestaan, en een uur later was ik klaar om te vertrekken naar Stung Treng, de meest noordelijke provintie van het land. Da wil zeggen kort bij de grens met Laos. Het zou een rit van 360 km worden, en ik schatte tussen de 5 en de 6 uurtjes rijden. Deze keer zou ik de hoofdbanen nemen, de N7 die gaattot de grens.

Het eerste uur, ging vrij goed,80 km, het tweede uur met een stop om te drinken nog eens 70 km, het derde uur nog eens 70 km, en dan was het weer tijd om te tanken. Bij het eerste grote tankstation stopte ik, en daar heb ik mijn tankje ook bijgevuld.Ook kwam ik te weten dat de weg van Kratie tot Stung Treng er niet al te best bij lag, dus ik was gewaarschuwd.

Een 20 km verder, was het zover, ik moest rechtsaf, en ik merkte het al meteen, ik moest over een rode asseweg, maar die lag vrij goed zodat ik 80 km per uur kon aanhouden. Na een 20 km terug asfalt, en deze was perfect in nieuwstaat er waren zelfs nog geen lijnen geschilderd. Man wat reed dat zacht, en na een minuut of 10 zag ik in de verte een stofwolk, en wat ik dacht was ook zo, gedaan met de mooie baan, en de asfalt veranderde in een gruwelijk wegdek, een kiezelweg met grote sporen en putten, plus geweldig veel stof. Je moest zeer goed uit je doppen kijken om steeds het goede spoor te kiezen. En in het begin lukte dat vrij aardig, een 100 meter voor mij reed er een brommer tegen een geschikte snelheid, en naargelang hij de sporen koos kon ik hem volgen, en wist ongeveer wat er ging komen. Dat ging een 40 km vrij goed tot de man in een dorpje stopte, en ik verder moest. Ik kon een goed tempo aanhouden en koos steeds het goede spoor. Maar dan denkte dat ge het kunt, en dan vlak voor je een diepe lange spoor gevuld met fijne kiezel, ik stopte met alles wat ik had, maar het was te laat, mijn voorwiel slipte en schoof weg, en een tel later lag ik tegen de vlakte.

Ik had mijn schouder pijn gedaan en mijn knie was geschaafd en bloede. Ik kroop recht bekeek mijn motor, en daar vreesde ik het ergste voor, met alle macht mijn motor recht gezet, en een inspectie gedaan , buiten wat krassen viel het op het eerste zicht alles nog goed mee. Met het flesje water dat ik bij me had heb ik de wonde uitgespoeld, en ben voorzichtig verder gereden. Ik was weer geleerd, en misschien was het weer eens nodig.

Om twintig voor twee was ik in Stung Treng, meteen een kamer gevonden, met zicht op de mekong. Na de nodige douche kon ik mijn wonden behandelen, eerst goed gewassen en dan de iso betadine op de wonde's , en het kon beginnen te genezen. Mijn schouder deed alleen pijn als je er op drukte, dus niet drukken he!! Even later bij een grondige inspectie van mijn motor zag ik dat mijn linker alluminium bak ook een beetje uit den haak stond. Met een beetje hamerwerk kon ik het ergste weer weg werken, en de krassen moest ik er maar bij nemen. Ook mijn broek was stuk ter hoogte van mijn knie, maar dat laat ik wel eens ergens oplappen.

Het stadje hier dat aan de Mekong ligt is vrij stil, S'avonds na 8 uur kan je hier nog moeilijk iets te eten vinden, der zijn nog de kleine eetstalletjes naast de oever van de Mekong, maar daar pas ik wijselijk voor,( jeweet wel !!) Ik ga hier 3 nachten blijven , zo kan alles wat genezen, en dan vertrekken we naar Bang Lung in de provintie Rattana Kiri.

O ja,, Zo heb ik hier gisteren de koers kunnen volgen op de pc, en de mensen hier keken met grote ogen mee, en ze moesten steeds flink lachen met de vele valpartijen, maar de rest kon hun niet baten

Voor ieder van U, nen prachtige zondag, en tot?? Mario, den ????( zelf invullen aub )

sjans, dat er kranen bestaan !!

Ja ja jaaaaa!!!, hij doet het!!

Woensdagmorgend in Phnom Penh, ik was klaar voor mijn vertrek, maar was de motor ook klaar om een rit van 130 km, da was de vraag?? Ik had de laatste dagen nog geprobeerd de mekanieker op te bellen, ik was nog eens ter plaatse geweest, die man was niet te bereiken, langs geen kanten. En daarom vertrouwde ik het zaakje nog steeds niet, ook heb ik geprobeerd de diensters van het hotel mijn rekening te laten ontcijferen( wat staat er geschreven?), maar helaas pindakaas, konden zij me ook niet verder helpen, er was een dienstertje dat zelfs beweerde dat het geen Cambodiaans was.

Half tien, en klaar om te vertrekken , ik heb eens naar boven gekeken en een schietgebedje gemaakt, en ben vertrokken .Na een 20 km was het tijd om de benzinetank nog eens te vullen, en tevens was ik uit het drukste gedeelte van de stad, en kon de echte test beginnen. En alles ging normaal, ik geloofde mijn ogen en oren niet, het ging goed, zeer goed zelfs. Na een 70 km, stond het verkeer stil, file hoe kan dat nu? En dit in zo een boeredorpje? Na een tiental minuten aanschuiven, begon ook het asfalt in zand te veranderen, en weer even verder zag ik de echte reden, ze hebben hier een brug afgebroken, en we moesten beurtelings oven een smal spoor door de rivierbedding die langs beide kanten was afgedamt om het water tegen te houden met gevolg dat er flink wat slijk was, en sommige vrachtwagens niet op eigen kracht terug boven geraakten. Er stond een soort van kraan op rupsen, om de vast gelopen vrachtwagens verder te helpen, met gevolg dat er bergop een flink diep spoor was. ook de normale auto's geraakte niet boven, af en toen een soort van jeep die het wel lukte.

Dan was het mijn toer, en met het naar beneden rijden merkte ik op da gaat hier niet gemakkelijk worden, mijn banden hadden nu al geen grip, ik schoof van de ene bult naar de andere, en zo geraakte ik beneden, dan het stukje vals plat, ik schat een 30 meter.En dan was het mijn toer om naar boven proberen te raken, en het was proberen, mijn banden hadden niet genoeg grip, en ik geraakte bijna tot stilstand, en dan hier en daar had je terug grip, omdat je eventjes de stukken beton en steen raakte die onder het slijk zaten. En na veel zwoegen en ploeteren was ik al halverwege en nu kwam het stuk waar iedereen vast raakte, en dat was er voor mij ook te veel aan. Ik kwam met mijn motorbeschermplaat in het slijk te zitten, er was geen beweging meer in te krijgen. En de rupskraan kwam te voorschijn , en met vier banden werd mijn motor opgepakt en zo naar boven gebracht. Ik moest het laatste stuk nog naar boven klimmen , en toen ik boven was, was mijn motor al los gemaakt. Ik moest de man van de kraan nog iets geven, en kon verder .Van de grijze kleur van mijn motor , was niet veel meer te bespeuren. Even verder ben ik gestopt om de schade te bekijken en iets te drinken. Er waren enkele flinke krassen op de beschermplaat, maar daar dient die plaat ook voor he!! Na de drink ben ik verder gereden tot ik Kampong Cham, daar naar het grote Mekong Hotel gereden, en daar een kamer genomen, mijn spullen op de kamer gezet. Dan met mijn motor naar een soort van carwash, en alle slijk weggespoeld, en da was nodig amaai!! Tevens kon ik de echte schade bekijken, en buiten wat krassen viel het flink mee. En met die hele zaak kan ik bevestigen dat ik geen geluiden meer gehoord heb in de motor, zou hij dan toch gemaakt zijn??

En dan was het tijd om me zelf eens flink onderhanden te nemen, en terwijl ik me aan het wassen was, viel de stroom uit, zodat ik geen warm water meer had, en tevens de vuilste plekken niet zag. Maar ik was gewassen he!! Mijn broek en schoenen heb ik ook een spoelbeurt gegeven, en dan was het tijd voor het welverdiende biertje. Maar van een tap biertje was geen spraken, er was nog steeds geen stroom, geen stroom geen koeling, en geen bier, maar gelukkig hadden ze nog koude blikjes, en die smaakte ook, schol l!!

Een goede nachtrust had ik wel verdiend en die is er gekomen ook. Nu zit ik aan de tafel ,met spek en eieren, en een pistolet, en het smaakte me. Sebiet ga ik ?????? doen, ik weet het nog niet.

Ik wens alle lezers en lezeressen een prachtige mooi dag, en nen dikke kus voor de vrouwelijke, voor de mannelijke een stevige handdruk. MARIO

broek, waar is mijn broek? Hoe ze is zoek??

Van het ene naar het andere,

Zondagnamiddag kreeg ik telefoon, ik mocht mijn motor gaan halen, eindelijk, maar de grote vraag is, gaat hij wel gemaakt zijn, en hoe? Ik naar de garage, en bij aankomst stond mijn motseklet me buiten op te wachten, en er zat een jonge gast van een jaar of 15 naast. Bij mijn aankomst overhandigde hij me een enveloppe, en daar stak de sleutel en de rekening in. Toen ik vroeg waar de mekanieker was , gebaarde de jonge gast van krommen aas, hij verstond me niet, amaai wa nu weer dacht ik. Op de rekening die in het cambodiaans was, kon ik alleen maar lezen in het groot 28 , dus da viel mee, maar is hij wel gemaakt??Ik probeerde de mekanieker te bellen , maar die nam niet op, dat voorspeld niets goeds dacht ik.Ik bekeek mijn motorblok eens, hij was wel zeer proper gemaakt, maar aan da proper daar heb ik niks aan. Ik gaf de jonge man 30 dollar, en ik vertrok met een klein ei in mijn broek. Starten deed hij zoals te voren, ik vertrok en alles leek normaal, ik stopte en vertrok weer , maar nu wat heviger, alles normaal, ik heb nog een 10 tal km vanalles geprobeerd , en alles was weer als vanouds, pfff, was ik tevreden zeg !!

Dan had ik vrijdagavond mijn was naar een wasserij gedaan, een Tshirt, drie onderbroeken, en mijn dure trekkingbroek die ik gekocht had en Belgie voor 75 euro( nooit had ik zoveel geld gegeven aan een broek) Dus ik kreeg een afschrift van het aantal stuks, en ik mocht zaterdag avond alles komen ophalen. Zaterdag heb ik gewoon een luie dag gehouden. En ik de zaterdagavond naar de wasserij, en bij mijn aankomst daar, vertelde ze me dat alles nog niet klaar was( ze hadden naar het schijnt problemen met het ene of het andere, mijn cambodiaans is nog steeds zeer slecht. Zondagmorgen mocht ik terug komen en dan zou alles klaar zijn, geen probleem voor me, ik heb nog propere onderbroeken.

Het was half elf eer ik opstond, ik had goed geslapen maar had weer mijn ontbijt misgelopen( te laat), dus moest ik elders gaan eten, en dat heb ik ook gedaan, en het was lekker, spek en eieren ( da gaat er altijd wel in) .Het was al twee uur eer ik aan mijn was dacht, dus ik naar de wasserij. Ik geef mijn briefje af, men zoekt mijn was tussen een grote hoop , dat duurde en bleef duren, ik heb bijna een kwartier gewacht , en wat ik dacht, was ook zo , problemen, ze konden alleen mijn Tshirt maar vinden, en die gaf men mij; Toen ik vroeg wat er gaande was, kreeg het helpstertje de tranen in haar ogen, ze sprak geen woord engels. En de ander mensen die in de wasserij werkte keken ook allemaal schuchter een andere kant op.Toen probeerde ik uit te leggen dat ik de baas wou spreken, iemand nam een telefoon, en brubbelde wat, ik verstond er niets van, en men gebaarde me om even te wachten, vooruit dan maar

. Even later kwam er een mooi geklede vrouw binnen, en dat bleek de baas te zijn, maar die sprak ook weer geen engels, wa nu gedaan?? Ik ben in het hotel een van de serveersters gaan halen die goed engels prate , ik heb haar het probleem uitgelegd, en ze is meegegaan naar de wasserij. Er was een heel gesprek weg en weer, en uiteindelijk moest ik s'avond terug komen, Men zou opnieuw alles overhoop halen en trachten mijn 3 onderbroeken en mijn broek te vinden, de afspraak was om half 9. Het was zover, ik terug naar de wasserij, en bij aankomst zag ik het al, niets gevonden, en het was ook zo. Het dienstertje gaf me 20 dollar, en deed teken dat ik een andere broek kon kopen op de mark t.En toen kreeg ik het, 20 dollar!! die broek koste me 100 dollar, ik wil 100 dollar, die vlieger gaat niet op!! Terug is de bazin gebeld, en bij aankomst brulde die de hele zaak onder, het was even muisstil. toen begon de bazin weer te brullen, en het dienstertje liep al huilend buiten. Wat er juist is verteld weet ik niet maar even later kwam het dienstertje terug en gaf me 100 dollar, even later vernam ik dat ze het uit eigen zak moest betalen. En als ge dan weet dat ze maar 3 dollar per dag verdienen, heb ik het meisje 50 dollar terug gegeven. Maar ik was mijn dure speciale broek kwijt, die onderbroeken waren versleten, dat miek me niets.

Deze morgen ben ik naar de markt geweest en heb nieuw ondergoed gekocht, een lange broek kreeg ik niet gevonden in mijn maat, en eer er hier een broek voor me past zal ik nog veel moeten afvallen.

Jaja, het is niet altijd rozengeur, maar ge komt altijd wel iets tegen , en zo gaan we van het ene naar het andere, en proberen steeds te lachen, soms wel groen, maar ja.

Nu hoop ik maar dat mijn motor naar behoren werkt, en de rest zijn we weer vergeten.

Veel wind in Phnom Penh, het is er nu maar 27° ? de mensen lopen hier met een dikke jas aan, goe zot, denk ik.

groetjes van mario,

wat ruist er in mijn motorblok??

Plannen in de war!!

Ja het kan snel veranderen, vorige keer na men schrijven, het was 4 uur denk ik, bekeek ik het plannetje van de stad nog eens. Ik zag dat er een waterval was op minder dan 10 km, ik wist niet meteen wat doen ,en ik starte de motor. Opweg naar de waterval, hoorde ik presies ietsrammelen in demotor, telkens ik in lage versnelling vertrok hoorde ik iets rammelen, ik stopte zette mijn helm af en vertrok opnieuw, en ja er rammelde iets in de motor. Wat zoudat kunnen zijn? Ter plaatse heb ik alles gecontroleerd wat ook maar mogelijk was, maar ik kon het niet meteen zeggen water was, ik had wel een vermoeden ( distributieketting)Ik ben terug naar het hotel gereden, en nu hoorde ik het niet meer, hoe kan dat nu?? Bij aankomst in het hotel, wist ik het niet meer, hoe, wat , waarom, waarvoor, waarmee? Kortom ik had een hoop vraagtekens, maar het belangrijkste was, wat moet ik nu doen? Ik moest er even bij nadenken, en besloot om eerst iets te gaan drinken. Op de parking van het terras stonden 3 motoren met pak en zakgeladen. Het waren wel gehuurde moto's, maar de bestuurders zouden wel eens westerlingen kunnen zijn , dacht ik. En wat ik dacht klopte ook, aan een tafel zaten drie oudere mannen gekleed in motorkledij. Meteen ben ik ernaar toe gestapt, me voor gesteld, en even later wist ik dat het twee duitsers waren en een man uit Wales. Ik legde hun mijn probleem uit, ben mijn motor gaan halen, en nu hoorde ik het weer, niet zo erg als voordien, maar het was er terug. De drie mannen gingen naast de baan staan , en ik moest een paar keer optrekken zodat zij het geluid ook konden horen. Ik moest wel 4 keer proberen voor we het geluid konden horen, en ze wisten me net het zelfde te vertellen van wat ik dacht, de distributieketting rammelde, niet steeds, maar soms. En wanneer ik vroeg wat ik hieraan kon doen, wisten ze het ook niet meteen, de man uit Wales dacht dat het geen probleem was, de ene duitser raadde me aan om eens een honda garage te raadplegen, de andere duitser wist niet wat hij zelf zou doen in deze situatie. Ja en daar sta je dan he!! ik weet dat er twee grote hondagarages zijn in Phnom-Penh, maar kennen zij wel iets van deze motoren??

Ik zou later wel beslissen wat ik zou doen.Tijdens mijn gesprek met die mannen en hun plannen, kwam ik te weten dat de weg naar Bang Lung er zeer slecht bij lag, het was een zandweg van 200 km door de bergen, het moet geweldig schoon zijn, maar de mannen vertelde me dat ze dachten dat het met mijn motor niet doenbaar was, zij hadden een 250 cc crossmachiene bij, en voor hun was het bijna niet doenbaar, soms moesten ze zo een ruw landschap in dat ze dachten dat ze aan het trialrijden waren. Ook dat ik alleen deze trip wou doen,zou een groot probleem zijn, soms te gevaarlijk, en wat als je valt, wat dan?? Ik wist alweer heel wat mee en mijn plan om naar Bang Lung te rijden kon ik vergeten, jammer maar helaas, het zij zo.

Ik ben gaan slapen met een groot vraagteken? Wat moet ik doen, wat moet ik doen? Ik ben in slaap gevallen, en werd wakker om 5 uur, en besloot om terug naar Phnom Peng te rijden en een garage te raadplegen, ik moest daar toch nog zijn om mijn visum voor Laos aan te vragen, ik wou dit normaal twee weken later doen, maar doe het nu.

Om even voor 6 uur was ik vertrekkensklaar, en toen ik mijn materiaal op het bagagerek plaatste zag ik dat er een zeer zware ketting rondom mijn motor lag,Ik denk dat de ketting wel zeker 50 kg woog, de schakels waren zeker 1 cm dik, en de ketting 2 meter lang. De man van de bewaking kon me met hand en tand vertellen dat de man die het slot had pas om half 7 ter plaatse zou zijn, areé legt da maar uit he!! Ik heb moesten wachten tot de man ter plaatse was, en ik kon vertrekken. Maar eerst moest ik nog tanken, en ook daar waren ze nog niet wakker, ik toeterde en even later kwam er een schaars geklede man naar me toe gelopen( Alleen een handdoek rond zijn middel) Na de tankbeurt, vertrok ik en van zodra ik het dorp uitwas, kwam ik in de nevel terecht,( ja ik ben dan ook in de bergen he!!) Er waren plaatsen waar ik geen 20 meter ver kon zien, en tevens heb ik ook voor de eerste keer het vrij koud gehad, je ziet het kan hier ook koud zijn he! Een half uur later begon het op te klaren en het werd ook weer warmer, en mijn maagje had voedsel nodig , maar ik moest eerst de bergen door zijn. En een uurtje later was het tijd voor een brunch, een noodelsoep met groenten en een stukje kip. Dan verder op de motor voor de volgende 240 km. En een kleine uur later was ik in Phnom Penh. Het hotel was weer snel gevonden, gewoon dat van verleden keer. Dan moest ik op zoek naar de Hondadealer, dat was sneller gezegd dan gevonden, ik had wel een plan van de stad, maar de stad heeft ook vele eenrichtingswegen, maar ik ben er geraakt. Daar heb ik met mijn beste gebarentaal proberen uitteleggen wat er gaande was, wat ik ook maar probeerde, men verstond me niet. Dan was er ene zo slim om iemand op te bellen en me de telefoon door te geven, en zo heb ik in mijn beste engels proberen te verklaren wat er gaande was( niet gemakkelijk zalle)

De man aan de andere kant van de lijn dacht me te verstaan, en gaf me een ander adres door, en daar zou hij me kunnen helpen. Dus ik er naar toe, en nu was dat toch wel geen autogarage zeker. De man aan de receptie wist dat ik ging komen en verwees me meteen door naar een man die aan een auto aan het sleutelen was. Die man vroeg of hij eens met mijn motor mocht rijden, dan kon hij horen wat er aan de hand was. De man een stuk kleiner dan ik, en die met mijn motor rijden, voor mij is hij nal vrij hoog, en dan zo een klein ventje, neen hoor. Ik stelde hem voor om achterop te gaan zitten, en dan zou ik wel rijden. . Zo hebben we het gedaan, hij hoorde het ook maar dacht dat het niet de distributiketting was. Hij vroeg me de motor daar te laten en dan zou hij er naar kijken, al lachend zei ik er naar kijken heb ik ook al gedaan maar dat hielp niet. Ik vroeg of hij echt wel verstand had van zulke motoren? Hij verzekerde me dat hij wel degelijk van de zaken afwist. En zo heb ik mijn motor achtergelaten, wel met een klein hartje, maar wat kan je anders?, Hij verzekerde dat hij morgenavond zeker wist wat er gaande was, ik gaf hem mijn nummer zodat hij me kon bellen, en ik ben vertrokken zonder motor, en da was een raar gevoel.

Zodra ik terug aan het hotel was ben naar een reisagentschap gegaan om een visum voor Laos aan te vragen. Drie pasfoto's en 54 dollar en dinsdagavond zou het in orde zijn. S'avonds ben ik een pintje gaan pakken en toen ik terug naar mijn kamer ging en mijn motor niet meteen zag staan, gaf dat weer een raar gevoel.

Deze morgend goed opgestaan, ik ben naar de markt geweest om een paar marcellekes te kopen en een nieuwe jeans en deze keer gevonden. Voor de jeans vroegen ze 15 dollar, een namaak levis, en ik heb ze gekocht voor 6 dollar, als ge hier niet afbied, ben je in de zak gezet.

Nu zit ik aan het hotel te wachten op een telefoontje( almaar goed dat er GSM's bestaan :-) )

Zo zie je, ne mens moet zijn plannen kunnen veranderen, zo niet ben je de SIGAAR.

Groeten uit Phnom Penh, van een wachtende Mario.

en we weten het allemaal wel !!

Ik zal maar een kaarske gaan aansteken bij boedda!!

In Kratie, na mijn laatste schrijven ben ik verder langs de Mekong gereden een 35 km verder stroomop. De eerste 10 km was op verharde was op een verharde baan en dat is kinderspel he!! Na een km of 5 zag ik in de verte iets rijden dat zeer breed leek, en toen ik dichterbij kwam geloofde ik mijn ogen niet, een brommer met een doodskist op zijn bagagedrager. Ik denk dat zo een kist toch 2 meter lang is, en dat op zijn dwars op de brommen vastgemaakt met wat dik koord. De chauffeur reed zeker 70 km per uur, en het was dan wel over verharde wegen , maar dien houten bak schudde fel heen en weer, en ik dacht , dat daar mor gene inligt, diene zal nogal eens blauw zien na het einde van de rit. Ja van dit geval moet ik een foto maken he, ik de lijkwagen voorbij , dan heb ik nog nen minuut flink gas gegeven , zodat ik me goed kon opstellen voor( de nodige foto, ik wachte en wachte, mor der kwam niks meer af, dat diene maar niet van de baan gesukkeld is dacht ik. Ik, ben nog wat terug gereden met mijn camera in de hand, maar ik heb niets meer gezien, spijtig he!!(da had de foto van het jaar geweest)

Een minuut of vijf verder begon de onverharde weg, en meteen werd ik weer op de proef gesteld, amaai mijn spiertjes, en ze deden nog zeer van gisteren. Onderweg was er een badplaats aan de oevers van de mekong, men had er bamboe platforms gemaakt waar je een stekje kon opeisen, tegen betaling natuurlijk. Ik moest 1 dollar betalen om over de stellage te mogen lopen. Na een koud drankje, gekoeld in een frigobox, ben ik verder gereden langs de oevers van de reusachtige rivier, zeker nog een half uur, tot er plots een brede gracht was, ik schat een 2 meter. Er lag een plank van een 30 cm breed over , en daar moest ik over; Een plank 30 cm breed, das geen probleem, maar die plank was maar een 3 cm dik, oeche!! Ik ben over de plank gestapt, en da was geen probleem, maar om daar met mijn motor over te rijden, brrr nee ik paste, ze kunnen hier misschien wel sterk hout hebben, maar niet met mij zalle. Dus zat er maar een ding op, terug rijden, en eigenlijk al maar goed ook want bij mijn aankomst deed alles weer flink pijn.

Na de nodige douche ben ik aan de oever van de mekong op dezelfde plaats als gisteren iets gaan eten en drinken. En ik werd weer hartelijk ontvangen. Je zag later ook dat hun buren die ook een standje met eten en drinken hebben jaloers waren. De avond van te voren had ik zeker 7 blikjes bier gedronken, en dat is net hetgene waar ze de winst op moeten maken, ik weet dat in een winkel een blikje 1900 real kost, en zij verkopen ze tegen 3500 real. Maar ik heb er deze keer geen 7 gedronken zalle, 4 was meer dan genoeg. Het werd middernacht, en plots zag ik in de verte hier en daar de straatverlichting uit gaan, het werd donkerder in de verte, en het kwam steeds korter bij, en hier en daar bleef er een lamp branden. En een vijf minuten later snapte ik het, een politieman moet aan elke verlichtingspaal de verlichting zelf doven, en als je dat niet wou moest je een bonus betalen( slim gezien he)De verlichting aan de standjes bleef hier en daar branden, want rond 1 uur verwachten ze nog 2 lijnbussen met hopelijk touristen, want die hebben gewoonlijk honger als er gestopt word, en zo kunnen de standhouders nog wat extra verkopen. Ik heb zo lang niet gewacht en ben in mijn bed gekropen.

Deze morgen verraste het uur mij!! Het was al bijna 9 uur, en ik wou voor den negen vertrekken voor de volgende rit, amaai!! Dus snel alles ingepakt, en ik ben vertrokken naar de provintie Mondulkiri, het zou een rit worden van een goeie 200 km. Ik ben in een trek gereden tot net voor Snuol, daar zou ik weg 307 moeten nemen over onverharde weg, maar het ergste was ik kreeg die weg niet gevonden, ik heb het hier en daar proberen te vragen, maar dat hielp me ook niet verder. Ondertussen begon mijn maagje te grommen, en dan heb ik het maagje maar te eten gegeven.

Dus dan maar verder over de verharde wegen he!! Na een 10 km moest ik door een dorp, en terwijl ik door dat dorp rijd tegen een 50 km per uur, loopt er plots nog een vrouw over, ze had me niet gezien, met alles wat ik in huis had probeerde ik de vrouw te vermijden, ik sloot mijn ogen, en wachte op de knal, maar gelukkig er kwam geen knal, hoe ik ze heb kunne ontwijken weet ik niet maar de haren stonden recht op mijn kop en armen, en ik ben zeker dat ik lijkbleek zag,oef! !Een twee minuten later, is er een brommer voor me die plots een bocht tracht te maten van 180°, ook die had me niet zien aankomen, en almaar chans dat die man nog een goede reactie had, of het was weer bijna zover, twee keer op nog geen 5 km, ik weet niet wie ik moet bedanken maar, BEDANKT

Even later was er een splitsing en ik moest de linkerkant volgen, en na een 20 km kwam ik in de bergen ( deze provintie word ook het zwitserland van cambodia genoemd). En menig motorrijders zouden hier hu hartje ophalen, mooie nieuwe wegen, ik denk dat er geen 300 meter recht was, er waren mooie bochten, ook was er geen stuk plat, naar omhoog en omlaag, naar believen. Dit was een 60 km zeer leuk rijden .Ik heb nu voor het eerst de buitenste noppen van mijn banden moeten gebruiken. Hier en daar moest je natuurlijk wel oppassen , het gevaarlijke was steeds je over de pas geschilderde gele lijnen moest rijden je de indruk kreeg dat je iets wegschoof. En na een 212 km stond ik in Sen Monorom, de hoofdstad van de provintie, met 7000 inwoners. Ik weet van daarjuist dat er hier maar 2 mensen per vierkante km leven.

Het eerste beste hotel was het goeie, voor 5 dollar heb ik hier een mooie propere kamer, het rare aan de kamer is dat het plafond zeker vier meter hoog is, en als je de kamer binnenkomt, is het net of je in een kerk stapt.

Na een eerste verkenning, viel het me op dat het kleine vliegveld pal in het midden van het dorp is, een lange rode assebaan, en hier en daar staat er een soort van koe de enkele groene grasspriet op te eten. Morgen ga ik hier een flinke rit doen, ik heb hier een kaartje gevonden met verschillende mogelijkheden , van watervallen tot grotten, tot goudmijnen toe, en dit alles over die rode assewegen, da ga plezant zijn denk ik.

Ja soms moet ge geluk hebben, maar het rare is dat ik niet weet wat er met die vrouw gebeurd is die plots over liep, zou boedda er iets mee te maken hebben???

Groeten uit het dak van Cambodia, Sen Monorom ,, den mario

ik ben nen echte aan het worden!!

Mooie dagen , mij hoorde niet klagen!

5 nachten in Campong Cham, dus was het er goed anders was ik al lang weggeweest.Dit stadje waar de grote moderne brug centraal staat en het zicht geeft over het hele woongebied, En het loont echt de moeite om op de brug de prachtige omgeving te bekijken..Je kan hier uren en uren foto's maken en dan heb je nog niet alles gezien. Zo is er even verder een brug gemaakt van bamboe een 500 meter lang, de brug wordt ieder jaar met het lage water opnieuw gemaakt door de inwoners. En de bedoeling is de touristen naarhet eiland (zandbank)te lokken waar er verschilende stranden zijn gemaakt. Natuurlijk moet je hier ook alles betalen, 1dollar om over de brug te rijden , een halve dollar om je motor te parkeren, en nog eens een halve dollar om op een strandje te mogen komen( de tourrist betaald ) Zo was het wel een hele ervaring om over de bamboe brug te rijden, steeds kreeg ik de indruk om door de bamboe te zakken( ik en mijn motor 300 kg), maar de bamboe is sterk genoeg, ze rijden er zelfs met kleine tractors over.De enorme zandbank wat eigenlijk een eiland is waar ook mensen wonen en er is een toer kriskras door het landschap over zandwegen die goed berijdbaar zijn maar zeer stoffig.

Alle dagen heb ik een richting verkend met mijn motor, meestal op slechte aardewegen waar om de 5 km een klein dorpje is, een 15 tal huisjes( hutten) een winkeltje, en een GSM winkel. Het is niet voor te stellen wat een betekenis de gsm hier heeft voor de inwoners, ze hebben geen dak boven hun hoofd ,bedelen overal, dragen versleten oude vuile kleren, maar toch hebben ze een GSM op zak, of hebben de GSM aan hun oren. En dan zijn er al velen die 2 van die GSM'S op zak hebben, maar ja , het zal zo moeten he!!

Ook gebeurde het soms dat de inwoners van zo een dorpje me al stonden op te wachten( zal door gebeld worden denk ik). En als ge dan stopt zijn er vele nieuwsgierig, en andere lopen weg als je hun aanspreekt. Er zijn er dan enkele die een woordje engels hebben gehad op de school, en dan me ook steeds de zelfde vragen stellen, Vanwaar kom je? Wat is je naam? Hoe oud ben je? En dan geef je hun het antwoord, en dan snappen ze het niet. Deze ritten waren steeds zeer mooi, maar als ge terug in het hotel kwam, zag je eruit of je in de mijnen had gewerkt. 1 keer kon de man aan de receptie me zelfs zeggen waar ik geweest was, hij zag het aan de kleur van het stof.

S'avonds ging ik eten in het restaurant Mekong Crossing, en terwijl ik aan het eten was hoorde ik enkele tafels de dienstertjes juigen , lachen en giggelen. Toen ik later vernam wat de reden was, ze verdelen 1 keer per week de pot met het drinkgeld, en deze week was het een geweldige meevaller zeiden ze. Ik zei hen ,kom dat moet gevierd worden, is er hier deze avond iets te doen? Ja, de nachtclub, dan gaan we samen vertelde ik hun, ze trokken grote ogen, maar stemde toe. Om 10 uur zouden we vertrekken, maar ge kent dames!! Om half elf konden we vertrekken, maar nu was er een discutie, ze wouden allen achterop mijn motor zitten, wat nu gedaan, een loterij, ieder een nummer van 1 tot 10 en wie het juiste nr heeft mag met me mee( o ja ze waren met 7 ) Ik bekeek mijn nr plaat 182 , en nam daar een getal van, zo kon ik een beetje vals spelen, en halveling beslissen wie er mee mocht, Sonsheap had geluk, zij had nr 8, en mocht mee, ze was een van de lievere dames. De nachtclub had een streng beleid , zo macht er niet mee naar binnen , geen camera, geen tassen , geen petjes, een telefoon lieten ze toe. Ik dacht amaai gaat er hier dan zoveel te zien zijn?

Toen we de club binnen gingen werd er ons een plaats toegewezen, ik had natuurlijk veel beziens, met 7 vrouwen op stap, da doe je niet elke dag he!! Awel in antwerpen ben ik ook eens met 3 vrouwen op stap geweest, een blonde, een zwarte, en een rossige, weet je nog Danniella? Toen we onze talel gekregen hadden, zette ze de tafel vol met bier , frisdrank , een soort van plaatslijke wiskey (niet te drinken), ook bleef ver een garcon aan de tafel staan die er voor zorgde dat onze glazen nooit leeg waren, weer kwamen ze met ijs af om in je glas te doen en dan daar je bier bij te gieten, waar ik steeds voor bedankte en dronk het lauwe bier wel uit het flesje. De muziek was echte cambodiaanse live muziek die ge rapper moe zijt dan gewoon, maar ja!! Plots stonden de dames op en trokken me mee naar de dansvloer die toen nog leeg was. Ze begonnen een cambodiaanse dans te doen waar ik niet aan uit kon, en ging een pas achteruit, de dames lachten en trokken me er weer bij, o jaaa dacht ik, dan dans ik wel op mijn mannier, en begon me te bewegen op mijn manier, de dames keken met grote ogen toe, en geloofden hun ogen niet, ze verschoten van mijn bewegingen( niet vulgair ) ook de ogen van vele aanwezigen waren op die rare man( barang) gericht;( annelies hier zouden ze nogal eens ogen getrokken hebben moesten ze ons bezig gezien hebben)

Even later stond de dansvloer vol, en nog werd er veel naar mij gekeken, en ze probeerde me achterna te doen. Na een uur stopte de band, en begon er een dj, het was een allegaartje van muziek alle moderne genres, maar blues kende ze niet, awel ik heb nog het beste van mezelf gegeven, en voelde dat ik aantrek had,Sonsheap, zag me wel zitten, en gaf me even later een van haar oorbelletjes, iets met een klein blinkend steentje, het was nog een schoon ook. Ook zij was een van de mooiere van de 7. En dan plots stopte muziek, iedereen ging naar buiten, ik dacht zou er misschien vuurwerk zijn of zo iets? Maar nee, het was 1 uur , het was hier afgelopen, hoe verklaar je dat he?? Onze rekening werd gemaakt, en ik wou mijn deel betalen maar ik mocht niet, de dames betaalde alles van hun drinkgeld, een schoon gebaar he!!

Even later zijne richting hotel gereden, maar eest heb ik Sonsheap thuis afgezet, ze gaf me haar telefoon nummer, en ik haar de mijne, en ze vroeg of ze me morgen zou zien? Natuurlijk darling, zij ik haar en ze ging met een grote smile in haar huisje.

Even later op de kamer, kreeg ik telefoon, van Sonsheap, die me bedankte voor de mooie avond, en me vertelde dat ze me wel mocht, en graag bij me had gebleven, maar ze moet s'morgen om 7 uur in het restaurant zijn. Das niks vertelde ik haar ik ben ook moe ik wil ook slapen. De morgend daarop, ben ik gaan eten in het restaurant, en toen ze me zag binnen komen liep ze verlegen de keuken in. Een ander dienstertje kwam me vertellen dat ze verlegen was om het telefoontje dat ze gedaan had met mij.Ik vertelde dat ze zich niet moest schamen , en even later kwam ze me een goede morgen wensen.

Die dag heb ik mijn motor nog eens onderhanden genomen, want morgen vertrek ik naar Kratie, over onverharde wegen langs de mekong een 120 km , over verharde wegen is het er 280 km. Bij het nazicht zag ik dat het tankje van mijn koelwater beneden het pijl stond, ik heb een busje gaan kopen, het tankje terug gevuld, tevens benzine getankt mijn banden terug op de juiste druk gezet. En mijn motor was klaar voor de volgende dag.

Ik ben vertrokken, en wist niet wat ik moest verwachten, de ene zij me dat het te doen was de andere rade me het af. Maar ik zou het doen, ik was er klaar voor, mijn machien was in orde, vooruit met de geit. De eerste 10 km was over verharde wegen, de volgend 20 was over zand, dan moest ik een overzet nemen, en dan ?? niemand wist het juist, we zouden het wel zien. En zo geschiede het ook, de voorspellingen waren juist, tot en met de overzet was het kinderspel, alleen het stof was soms zo fel dat je flink vaart moest minderen. Met de overzet had ik geluk, bij aankomst was hij al enkele meters van de oever, maar hij kwam terug om me op te pikken(lief he!!)

Aan den overkant heb ik eerst nog een vers geperst suikerietsapje gedronken, zonder ijs natuurlijk. En ik ben vertrokken, de eerste 5 km tot het volgende dorpje gingen vlekkeloos, en ik dacht dit word kinderspel. Maar denken en denken is twee, en ik kwam even later voor het echte werk te staan, een zandweg met kotters en bulten, stof, smalle wegen, zodat ge soms maar een spoor had van een kleine 20 cm naast de kotters en bulten. Na een half uur werd ik mijn armen af goed gewaar, dit was veruit het ergste wat ik tot nu toe al had voorgeschoteld gekregen. Na den twaalven was het tijd voor de innerlijke mens te versterken, en ik stopte ergens, en bestelde iets te eten, met hand en tand heb ik moeten uitleggen, dat ik iets te eten wou, en iets te drinken, en nog was het volgens hun niet duidelijk, Tot ze het eten brachten van een andere man aan een andere tafel, het was een soort van noedelsoep met groentjes en een soort van vlees, toen ik aanwees dat ik hetzelfde wou verstond ze het, de dame lachte haar rotte tanden bloot. Even later was ze der met haar kom met mijn eten, toen probeerde ik nog een cola te bestellen, en da lukte ook, ze brachten een groot glas gevuld met ijs en daar wat cola bijgegoten, ik bedankte haar maar heb van het ijswater niet gedronken, het eten was niet echt lekker maar het was doenbaar? Toen ik bijna op het einde van mijn soep was en in mijn kom keek, zag ik een soort van slijk op de bodem, en ik, ben meteen gestopt met eten, amaai wa heb ik nu weer in mijne gommer geslagen? Ik denk dat ze het water van de mekong gebruikte om de soep te maken . Dat daar maar geen vodden van komen?? Ik moest een dollar betalen, en ben verder gereden, door kotters en bulten, ik denk dat de echte motorcrossers ook liever een ander parkoer voorgeschoteld krijgen; ge weet hier nooit wat er de volgende 50 meter op je afkomt. En een keer heb ik veel geluk gehad, ik nam enkele bulten verkeerd, zodanig dat ik de motseklet niet meer onder kontrole had. Ik botste van de ene bult op de andere , zo hard dat mijn tanktas er af vloog, zelf had ik niet dan wat kippevel, en wist meer meteen waar ik mee bezig was. Onderweg ben ik nog een keer gestopt om wat te drinken, ik nam een flesje water uit een koelbox, en dat water was ook bijna warm, en toen ik vroeg dat ze geen koud drinken hadden, werd er een stuk ijs gezaagd met een houtzaag, en verder in stukken geslagen met een hamer, het ijs werd in een glas gedaan en dat overhandigde ze me. Ik heb het warme water maar verder opgedronken, betaald en ben verder gereden. Een dikke drie uren en 80 km later kwam ik weer op de bewoonde wereld, verharde banen, ik moest nog een 20 km verder tot Kratie.

Dan op zoek naar een hotel, ik weet nog waar ik verleden jaar geslapen had, maar dat zou de laatste optie zijn, zo een vies gedoe. Ik heb drie plaatsen geprobeerd maar alles was vol, da hebt ge als ge ergens in de namiddag aankomt. Dan vind ik een mooie betaalbare kamer, ik wil moet eerst betalen , ik doe dat , ik geef een briefje van 100 dollar, de vrouw bekijkt mijn briefje, en geeft me mijn briefje terug en vroeg een ander, ik begreep er niets van. De vrouw verklaarde en ze had gelijk, er was een klein scheurtje in het briefje, (5 mm)en dat wou ze niet aanvaarden, ik had nog wel andere briefjes maar weigerde die boven te halen, het was dit briefje of niets. En het werd niets, het volgende hotel had ik meer geluk, de kamer was goedkoper, ik had twee grote bedden op de kamer, en hier aanvaarde ze mijn geld wel, hier kraaide er geen haan over, raar he!!

Na de nodige wasbeurt , en propere kleding, was het tijd voor een wandeling, en plots werd er weer aan mijn arm getrokken, sir sir, i remeber you, com sit down. En ja toen herkende ik hun ook, het waren de vrouwtjes van het eetstalletje waar ik verleden jaar heb gegeten en gedronken . Ik heb hier iets te eten en drinken besteld, een van de vrouwtjes vroeg me of ik weer van die muziek bij me had? Natuurlijk!! En even later was er ook muziek, ik had alles wat ik nodig had, de zon in mijn rug, een fris biertje goede muziek, en schoon volk rond mij, wa moete nog meer ??? Ondertussen was er een Canadees bij aan tafel komen zitten , we hebben samen wat biertjes gedronken en wat gepraat en het was zo weer bedtijd, en toen ik weer rechtstond om me naar mijn kamer te begeven, werd ik alle spieren in me weer gewaar die pijn deden van de helse rit.

Deze morgend fris en gewassen heb ik mijn pc gepakt mijn motor in gang gezet nog een 20 km lans de mekong gereden , ik weet nog een mooie plaats met een mooi terras van verleden jaar. Hier heb ik een fris flesje water besteld, en rond nu dit schrijven af.

Awel als ik geld moest hebben he!! ik zou het wel weten, dit is mijn leven!! niets moet alles mag en kan !!

Dus sponsoren zijn welkom!! Help me!!

MARIO in the dust, en ik heb er dust van gekregen ook, schol!!

dagen om snel of nooit meer te vergeten!!

99, 100,

Ja, in Svay Rieng was er niet veel te beleven, daarom ga ik ook niet veel vertellen over de tweede dag die vooral bedoeld was om tot rust te komen, en dat is gelukt ook. De dag daarop zette ik mijn weg verder naar de provintie Prey Veng, met een gelijknamige hoofdstad, en een 55000 inwoners. De 90 km verliepen vlekkeloos en na een twee uurtjes was ik al ter plaatse, en op het eerste zicht te zien was het een stadje zoals te voren, een grote drukke centrale markt, waar men ook weer alles kon kopen, van voedsel ,kledij( aleen kleine maten),werktuigen, brommers, fietsen, gsm's, noem maar op, ze hadden het wel ergens.

Via mijn boek wist ik dat er twee hotels in vermeld stonden die de moeite waard waren en betaalbaar. Op de markt heb ik getracht enkele mensen aan te spreken en te vragen waar die hotels waren, maar niemand verstond me, of wou me verstaan, de mensen hier waren nogal schuchter. Dan ben ik gaan rond toeren, en na lang zoeken had ik een van de hotels gevonden. Daar aan de receptie sprak men geen woord engels, en men gebaarde me om even plaats te nemen en te wachten. Ik zat nog geen halve minuut of ik had al een met ijs gekoelde thee voor me staan, ik had wel dorst ook en genoot met volle teugen van de ijsthee. Even later kwam er een vrouw naar me toe gelopen, en al hijgend vroeg ze waar me met kon helpen.

Ik heb twee kamers gezien en heb nr 18 genomen een grote kamer met een groot terras, waaaw!! Tijdens het uitpakken van mijn spullen, werd ik iets gewaar in mijn onderbuik, ik moest maken dat ik op het wc zat, de details zal ik je besparen, maar dat wc was de ganse dag mijn beste vriend, ik kon mijn vriend niet missen. Even later wist ik het, ik had nooit van die thee mogen drinken, mijn eigen fout. Awel ik ben niet meer van mijn kamer geweest tot 10 uur s'avonds, en toen voelde ik me wat beter.

Toen ik beneden aan de receptie kwam verbaasde het me dat alles donker was, er stond een soort van plooibed naast de receptie waarop iemand te slapen lag, wa is me dat hier allemaal?? En toen ik buiten ging trok ik pas echt grote ogen, mijn motor, mijn motor was weg, ik heb twee keer, nee drie keer gekeken geen motor meer te zien!! De man die lag te slapen stond ondertussen naast mij, en nam me bij de schouder, en brubbelde iets van motorbike, motorbike, en trok me mee, en opende een deur, en wat zag ik, mijne motseklet hadden ze binnen in de huiskamer gezet, de man probeerde te verklaren dat hij daar zeer veilig was. Ik was gerust gesteld. Ik ben de stad ingelopen op zoek naar iets koud te drinken, en na een 5 tal minuten heb ik een blikje Coca cola kunnen kopen, en wat smaakte dat zeg, oef da deed deugd. Ik had mijn blikje nog niet half of ik werd het weer gewaar, waar is mijne vriend waar is mijne vriend?? Ik men met gesloten gatskaken naar mijn kamer gegaan , en het was weer van datte. De hele nacht ben ik ziek geweest.

Slecht en zeer weinig geslapen, maar ik voelde me iets beter, ben ik iets gaan eten, rijst met wat gekookte groenten. En ik voelde me beter, en ik probeerde een wandeling te maken, proberen zeg ik !!Nog geen 5 minuten later, was het weer van datte, de pijn in mijn onderbuik, en ik haaste me naar de kamer. Even later heb ik de eerste medicijnen genomen, en dat had ik eerder moeten doen. Na de middag voelde ik me beter, en heb een ritje met de motor gedaan langs de oevers van de rivier. Overal werd ik aangekeken of ik was een buitenaards wezen, er waren zelfs kinderen die al wenend naar hun moeders liepen. Ja nen oervlaming op nen motseklet hadden ze hier nog nooit gezien, ik zou er misschien ook schrik van krijgen moest ik er zo ene tegenkomen. Aree!! Ik voelde me beter, maar aan eten durfde ik niet denken.Ik heb terug een cola gedronken en die is erin gebleven, oef. Later dacht ik, dag 99 en 100, zo snel mogelijk vergeten.

De morgend daarop ben ik weer vertrokken naar een andere provintiehoofdstad, Kompong Cham, 50 000 inwoners en ligt aan de mekong. De weg was berijdbaar, en na een twee uurtjes was ik ter plaatse, en wat me meteen opviel was de enorme brug hoog boven de mekong, Met een mooi zicht op de stad en de zeer brede oevers van de mekong, ik kreeg bijna de tranen in mijn ogen zo schoon ( het moet niet altijd zijn van op de wc te zitten ). Ik heb weer lang moeten zoeken naar een geschikte kamer, het was hier vrij duur, 15 dollar voor een nacht in een gewoon kleine kamer, maar ik heb wel zicht op de oevers van de mekong. Ik ben van plan om hier twee of drie dagen te blijven, en dan zien we wel weer.

Toen ik aan mijn motor aan het prutsen was, werd ik aangesproken door twee duitsers, die hier in Cambodia een motor hadden gehuurd voor twee weken, en ze vroegen of ik tijd had om met hun even te spreken? Natuurlijk heb ik tijd, en ik pochte ermee dat ik nog meer dan 11 maanden de tijd had, de duitsers geloofde hun oren niet. Ik ben nog samen met die mannen iets gaan eten en drinken, wat verhalen uitgewisseld, en het was zo weer bedtijd.

Slecht geslapen maar toch vroeg opgestaan , en na het ochtendritueel ben ik aan dit schrijven begonnen, en nu ben ik van plan op mijn motor te springen en een toer gaan doen, het leven kan toch schoon zijn he!!

Groetjes uit het mooie Kompong Cham , mario de oervlaming!!

ik zag het al gebeuren boem patat!!

De weg naar??

Rond ten tienen ben ik vertrokken naar Phnom Peng, een 170 km verder, ik dacht een dikke 3 uren nodig te hebben en wat me verbaasde, deze weg was uitstekend, brede nieuwe asfalt, waaaauw. Het enige was dat de dieren hier ook vrij spel hebben en soms zonder te kijken oversteken, oppassen moet je hier steeds. Dus vrij snel was ik ter plaatse( 2 uurtjes) Men kamer had ik snel gevonden, dezelfde als verleden keer.

Dan was het tijd om de visa te laten verlengen, een maand erbij, dit zou twee volle werkdagen duren, en aangezien het al woensdagmiddag was, zou ik mijn papieren pas vrijdagavond rond 5 uur terug hebben, dus moest ik langer blijven dan gedacht. Ik wou vrijdagmorgen al vertrekken.

Eens terug op de kamer waar de airco al volop zijn werk aan het doen was, was het tijd om een dutje. Ik werd wakker en het was al flink donker, da was niet de bedoeling, dus snel iets gaan eten en het was pintjestijd. Terug naar Garage bar, waar ik verleden keer ook mijn pintjes gedronken heb, goed bier en goedkoop( ne mens moet soms naar zijne portemonee kijken he!!) Tegen1 uur gebaarde de uitbaatster dat het sluitenstijd was, en ik terug naar mijn kamer. Ik denk dat ik dadelijk in slaap viel, maar om 3 uur was ik ook weer klaar wakker, en wat doe je dan ? tv kijken, nee, lezen, nee, ik heb me terug aangekleed, en ben aan een wandeling begonnen.

Eerst over de promenade langs de rivier, overal op de banken lagen daklozen te slapen, soms met zeN vieren op een kleine bank( hoe ze het doen weet ik niet, maar ze doen het). Een ding is zeker de mensen liggen hier veilig, elke 100 meter staat er een agent, en sommige flink gewapend. Een tweetal km verder ben ik door de straten gelopen en wat me opviel was, dat er hier ook overal mensen lagen te slapen, het waren vooral tuktuk drivers die soms met de hele familie in een tuk tuk sliepen.ook de drivers van de motortaxi's lagen op hun brommer te slapen , met hun hoofd op hun schoenen die op de bagagedrager lagen , hun rug op de zadel en hun voeten op het stuur( doe of probeer het maar eens).Normaal had ik foto's moeten nemen maar ik had mijn camera in het hotel gelaten. Ik denk dat ik tegen 5 uur terug in mijn bed lag, en toen ik wakker werd was het al kwart na tien, te laat voor het ontbiit, dju!! Vanaf 10 uur is het ontbijt betalend( raar maar waar).

Die dag ben ik naar de soriamarkt gestapt, een markt met een groot choppingcentrum, ik wou een nieuwe jeans kopen, maar dat lukte weer niet, ze hadden mijn maat niet. En dan zag ik het, er was een winkel waar ze GPS kaarten verkochten van Garmin, net wat ik nodig had, Cambodia en Laos heb ik niet. Ik kocht een kaart voor 55 dollar, en ging later terug naar mijn kamer, waar ik het gekochte SD kaartje in de GPS stak. Ik deed alles wat ik moest doen, en mijn GPS weigerde de SD kaart te aanvaarden. Dus ik terug naar de winkel met alle atributen, en ook daar konden ze geen link naar mijn Garmin leggen, het werkte niet, ze hebben vanalles geprobeerd, zodanig dat ik schrik begon te krijgen, sebiet is hem naar de kl---- en dacht ik.

Na mijn vraag, om te stoppen met proberen heb ik mijn geld terug gekregen. Dus het werd weer donker, en de biertjes vloeide weer, er was een belgische man in de bar, die hier was voor zaken, hij zag het zitten om hier een transportzaak te starten, volgens hem was er hier de volgende tien jaar goed geld te verdienen.

Vrijdag was luilekkerdag, ik was zelfs te lui om in mijn blog te schrijven, echt waar. Tegen 5 uur heb ik mijn paspoort terug opgehaald, en alles was in orde, ik kon een maand langer blijven.

Zaterdag ben ik rond 11uur vertrokken richting het zuid-oosten de provintie Svay Rieng (125 km) De eerste 60 km heb ik langs de Mekong gereden, en plots was de baan op!! De brug die er voordien was, was afgebroken, en ik moest even verder een overzet nemen 25 dollarcent of 1000 real. Na de overzet was en een spliknieuwe baan, En wat me vooral opviel, elke km was er een groot tankstation, ik denk dat iedereen hier snel rijk wou worden met een nieuw tankstation langs een nieuwe baan.En nu zijn er te veel !!

Toen ik onderweg ging tanken en een fris flesje water dronk, zag ik iets, ik zou het niet geloven als ge het me moest vertellen, maar ik heb het gezien. Een halfwassen hond stond in het midden van een rijstrook, en in de verte kwam er een zware vrachtwagen aangeraasd, de chauffeur toeterde met alle geweld maar de hond reageerde niet( stokdoof misschien).Ik dacht ja nu eten we Hod-dog en zag het al gebeuren, boem patat. !! De hond draaide zich en zag de vrachtwagen ook komen, de hond ging op de rijbaan liggen, de vrachtwagen raasde erover, de hond ging terug rechtstaan en deed of er niets aan de hand was. Ook de uitbaater van het tankstation keek verbaasd in mijn richting en geloofde zijn ogen ook niet, maar we zagen het beide.

De hoofdstad van de provintie, 25000 inwoners had ik na een goede 2 uren bereikt, en na even zoeken vond ik een Guesthouse, een nieuw complex met 11 kamers, een kamer koste wel 12 dollar, maar ze had alles, airco, koelkast ,tv, er was internet, en een mooie badkamer met zeepjes champo zelf een nieuwe kam was er voorhanden . En terwijl ik aan het uitpakken was klopte er iemand op de deur, ik opende de deur en een mooie jonge vrouw stond daar, ik dacht wat een luxe, is die er ook bij?? Amaai!! Maar nee ze bracht me wat vers fruit, en ging met een brede smile. Later verklaarde de uitbater, dat deze kamer net klaar was en ik de eer had om ze in te slapen.

Later las ik in mijn boek dat deze stad eigenlijk niets te bieden heeft, vroegen was ze populair om dat ze tussen de Vietnam en Phnom Peng lag, en het hier de eerste halte was, vroeger met de zandweg was het vervoer zeer traag, en bood deze stad de beste slaapplaats. En dat er hier s'avonds niets te beleven was merkte ik al snel, ook zeer weinig mensen spreken hier een woordje engels. Deze morgend heb ik lang moeten zoeken om een geschikt ontbijt te vinden, maar ik heb het gevonden. Even verder heb ik mijn motor laten poetsen( het was nodig), voor 1 dollar was hij als nieuw, men wou zelfs mijn ketting smeren, maar dat heb ik niet toegelaten, en de uitbater keek verwondert!!Ik heb natuurlijk mijn eigen smeersel bij, mijn ketting en tandwielen worden niet gesmeerd met vuile olie.

Ik ga hier toch nog een extra dag blijven om op krachten te komen, en mijn verdere plannen te bestuderen.

Groetjes uit het betrokken maar wel broeierige Svay Rieng. Mario

Oja, ik heb het voorval met de hond en vrachtwagen nog een paar keer zien gebeuren tijdens een van mijn dromen ( ik kan toch niet steeds over vrouwen dromen he!! of toch??)