En we reizen verder en verder en verder,tot we aan het gaatje zijn!!

JAJA, der zitten er al 5 maanden op!!

Het is weer even geleden dat ik van me heb laten horen he!! Mor wees gerust , ik leef nog !!!

De vorige keer zat ik nog in( even op de kaart loeren) Xanakham en na twee nachten had ik het daar wel gehad. S' morgens stond ik klaar om te vertrekken richting Vientiane(140 km) en onderweg in een dorpje wil ik een stop ,en daar overnachten. Ik wist ook dat de laatste 15 km over verharde wegen zal zijn, ik wist wat ik kon verwachten, en had er zin in. Ik zou de hele tijd lans de Mekong rijden, en aan de andere kant van de oever is Thailand.. De nog ongerepte oevers van de Mekong zouden voor mooie foto's zorgen , langs stenen , rotsen, berg en dal , smalle en brede rivier, hier en daar een dorpje, aleé der zou genoeg te zien zijn. De eerste 20 km had ik al verschillende keren gestopt om foto's te maken, en der zijn der mooie bij, echt waar. En dan was er het eerste dorpje, ik stopte aan een restaurantje naast de weg, en daar was veel volk( vooral vrouwen), ik vroeg de menu, maar van het woord menu hadden ze hier nog nooit gehoord, en deed teken dat ik wou eten, maar ook dit was voor hun moeilijk te verstaan. Dan ben ik de open keuken in gelopen en zag dat ze iets aan het berijden waren, het zag er degelijk uit, en heb met gebarentaal duidelijk gemaakt, dit wil ik ook eten. Ik nam een flesje water uit de koelkast (het moet niet altijd bier zijn) en ging aan de enige grote tafel zitten. Terwijl ik ging zitten hoorde ik meteen dat ze over mij aan het roddelen waren( vrouwen zijn en blijven vrouwen he!!) Ik heb het spelleke meegespeeld en deed dat ik op een vrouwtje verliefd was, en deed teken dat ze achterop bij me op de motor mocht. Er werd volop gelachen en geroddeld , ook het vrouwtje waar ik mee bezig was kon er om lachen. Tevens werd de grote tafel gedekt met borden en chopsticks, en even later zat ik met elf vrouwen aan de grote tafel, en er werden twee schotels met eten op de tafel gezet, en de oudste vrouw schepte het eten op de borden, ik kreeg de dubbele portie op mijn bord, en terwijl men dat bord aangaf werd er weer hard gelachen. Ik begon samen met allen te eten, en wat me opviel het was muisstil je hoorde alleen maar de chopsticks die eten naar hun mondjes bracht. Na twee beten wist ik al hoe laat het was, man wat is dit pikant zeg oei oei!!.Ik stond in brand van binnen zo voelde het aan, ondertussen vroeg de oude vrouw dat het lekker was? ( aree dat kon ik van haar gemompel en tekens verstaan ) en ik bevestigde met mijn duim zichtbaar in de lucht te steken, maar ik loog , dit was totaal niet eetbaar, ik heb nog een beetje gegeten en stopte, en deed teken dat ik genoeg had. Ondertussen heb ik nog een tweede flesje water gedronken, en nog stond ik van binnen in brand en dacht, amaai als ik straks naar het toilet moet gaan, da gaat weer beginnen te branden:-( Ik betaalde, 22000 kip, en ik heb nog even gewacht en toen ik wou vertrekken deed ik nog eens teken naar dat vrouwtje, aree! ik wacht op jou, en ze schudde lachend nee, waarop de oude vrouw teken deed dat ze eerst geld moest hebben. Ik starte mijn motor wuifde nog eens en ben verder gereden.

Even later kwam ik op de echt slechte weg ,zand en stof, kotters en bulten, je moest je ogen op de weg houden, je had de tijd niet om van de schoonheid te genieten. En dan stop je nog eens op een plaats waar het water nog maar een goeie tien meter breed was, je kon met een steen van Laos tot in Thailand gooien.En terwijl ik aan het kijken was zag ik langs de thai kant ook auto's rijden, en daar was geen stof, ze reden over mooie asfalt wegen.( ge ziet wat een verschil 20 meter kan betekenen he!!) Dan kwam ik op de plaats waar ik mijn overnachting wou doen, het dorpje Wang Wan, wat op mijn kaart met grote stip stond, een groter dorp , dus daar moet een guesthouse of hotel zijn. Het eerste wat ik vond was de overzetboot naar Thailand, en terwijl ik stopte kwamen de douane mensen naar me toe gelopen en deden teken dat ik niet over mocht , deze overgang is alleen voor de lokale bevolking. Ik vertelde dat ik niet over wou, maar op zoek was naar een slaapplaats, de overste van de douane mensen kon wat engels en was blij dat hij dat kon laten zien aan zijn onderdanen. We hebben wat gepraat, hij stelde me vragen en mijn antwoord vertaalde hij dan naar zijn mensen, en die keken vol bewondering op naar mij en hun overste. Zo kwam ik ook te weten dat er geen slaapgelegenheid was in dit dorp. Ik stelde de overste voor dat ik bij zijn vrouw zou slapen en hij maar op wacht moest staan, hij kon er niet mee lachen stond op en ging mompelend aan. Dus was er voor mij niets anders dan ook verder te rijden tot het volgende dorp waar er slaapgelegenheid was.Awel ! ik heb geen enkele plaats meer tegen gekomen waar ik kon slapen, en zo kwam ik een dag vroegen dan de planning aan in Vientiane.

Ik Vientiane ben ik op zoek gegaan naar een slaapplaats, het was bijna avond en de beste en goedkopere plaatsen waren al volzet. Ik heb een duurdere hotel genomen en heb nog wat van de prijs kunnen afdingen, en dat kon als ik langer dan drie nachten zou blijven, en dat was ik ook van plan Dus,ik heb de kamer genomen, een mooie kamer met alles er op en er aan .Zo was er voorzien van airco, zeep , vers fruit , shampoo , kam , haardroger, tandenborstel, oorstokjes ,showerkapjes , codooms, er was zelfs een vrouwencondoom voorzien . Zo mocht ik s'avonds mijn motor in de lobby van het hotel zetten, zo stond mijn motor s'nacht naast de receptionist.

Ik heb de visa voor Thailand in orde gemaakt, dar duurde twee dagen, ondertussen heb ik geluierd, en geluierd. Dan heb ik een dag op wandel geweest, waar en hoever weet ik niet maar ik weet wel dat ik toen zeer goed geslapen heb. De dag later ben ik voor drie minuten in Thailand geweest, in en uit. Dit was nodig om een nieuwe Laos visa voor een maand aan te maken, ik moest 35 dollar betalen , en als je hetzelfde door een firma liet doen koste dit me 90 dollar. Dus die 55 dollar was snel verdiend, en op een twee uurtjes was ik heen en terug. Het enige dat lang duurde waren de papieren voor mijn motor, ik moest wachten tot de overste van de traficpolitie terug was van het eten, want dit hadden ze hier nog nooit eerder meegemaakt. De overste kwam , bekeek mijn papieren brubbelde iets, en er werd een verlenging voor een maand bijgeschreven, ok, da was wat ik nodig had.

Maandag ben ik vertrokken richting Vang Vieng, en onderweg zou ik weer stoppen, en na een 100 km ben ik in een dorpje terecht gekomen waar ze een guesthouse hadden, hoe het dorpje hete weet ik niet want het stond niet op de kaart. De kamer stelde niet veel voor, maar ik moest ook maar 40 000 kip betalen( 4 euro)Maar het beddegoed en handdoeken waren fris uitgewassen, en dat was het bijzonderste. In het dorpje was wel nikste te zien of te doen, maar dat moet ook eens kunnen.

Dinsdag ben ik naar Vang Vieng gereden nog een 40 km verder.Vang Vieng is het stadje van de jonge backpakkers, hier is het iedere dag feest( zoek op google,The tubing in Vang Vieng, en je bekijkt de filmpjes en je weet genoeg, en dan worden er vele filmpje niet toegestaan) Wat me hier meteen opviel met verleden jaar, de stad is eens zo groot geworden en alles staat in het teken van de tourist, het aantal guesthouse's is meer dan verdubbeld, ook de restaurants zijn verdubbeld. Maar de prijzen zijn wel gezakt( te veel is te veel) Nu moet ik 7 euro betalen voor een goede kamer met airco , tv , warm water, gratis internet, en zeer proper en net. Ik heb hier ook een restaurant gevonden waar je zeer lekker en goedkoop kan eten, baguette ,twee eieren naar keuze drie stukjes spek, halve tomaat en ui, boter en jam,bonen in tomaten saus en een grote tas koffie voor 20 000 kip( 2 euro). Ook kan je hier op verschillende plaatsen kiezen uit een happy menu, de menu is zeer intrek bij de jongere, zo is er in ieder gerecht de ene of ander drug verwerkt, en naar het schijnt is het goed spul. Ik heb het maar op een steak met pepersaus en frietjes gehouden , en ik voelde me ook happy( 4 euro)

Nu heb ik net mijn ontbijt op, en ben ondertussen klaar met dit bericht, en sebiet , dat is nog een groot vraagteken?? Maar dat vernemen jullie volgende keer wel.

Van tussen de bergen en met een prachtig zicht op de bijna uitgedroogde rivier, groetjes, mario

ps,In Vientiane heb ik een Indier op zijn muil geslagen, die sloeg van te voren wat te veel op zijn vrouw, dat verhaal vertel ik weleens als ik terug in Belgie ben.

daar doen we het voor!!

Van half lauw bier

Na vier nachten ben ik met stille trom vertrokken uit Vientiane, het was druk geweest, veel mensen leren kennen, soms goede soms mindere, maar dat heb je in Belgie ook he!! Ik was van plan het echte binnenland in te trekken om na een dag of acht terug in Vientiane zijn, en dan mijn visa te verlengen en een nieuwe voor Thailand aanvragen.

Ik zou het westen van Laos aandoen, een plaats waar weinig of geen tourristen komen. De eerste rit zou maar een 80 km lang zijn , naar een plaats Phonhonggenaamd. Er was een guesthouse, dus had ik geen keuze, maar de kamers hadden alles wat ze nodig hadden, en waren zeer proper .Er was maar een probleem, er was hier niemand maar ook niemand die een woordje engels kon, dus met handen en gebaren kwam ik te weten 10 000 kip voor de kamer. De eerste dag heb ik mijn motor nog eens flink onderhanden genomen, flink gepoetst, de ketting wat aan gespannen , remolie bijgevuld, en alle schroeven nog eens aangetrokken. En dan zat de dag er al weer op, ik heb mezelf nog een poetsbeurt gegeven, en het was tijd voor enkele biertjes met de lokale bevolking. Na vier flessen Beerlao was het bedtijd.

Goed geslapen, en na een kattewasje op zoek gegaan naar wat te eten, maar hier hebben ze alleen maar Laofood, en oms'morgens echte pikante dingen te eten ,daar bedank ik voor. Ik heb wat fruit gekocht en dat smaakte ook. Ondertussen had ik op de kaart gekeken en een 15 tal km verder zou er een groot meer zijn, het Nam Ngum reservoir, en dat zou de moeite zijn volgens mij, en misschien kon ik er vissen, das ook weer lang geleden. Dus ik op weg naar het oosten op zoek naar het meer, en na 20 km had ik het nog niet gevonden, nog eens op mijn kaart gekeken, maar da moet hier toch zijn!! Dus het enige goede is het vragen he!! Maar hoe moet je dat doen als je ze niet verstaan, je landkaart nemen en de plaats aanwijzen, maar dan heb je het volgende probleem, de mensen hier hebben nog nooit een landkaart gezien, dus dat haalde ook niet veel uit. Dan heb ik geprobeerd te weten te komen in welk dorpje ik was, maar daar kon ik ook naar fluiten, de mensen hier zijn zo lomp als het achterste van een - - - - - - ,Areé op dit gebied toch.

Dan zag ik een soort van politieagent, en dat kon de oplossing zijn( dacht ik), maar die was nog lomper dan de andere mensen, die pakte de kaart onderste boven vast. Na al mijn pogingen was ik niets wijzer geworden, en heb dan verder naar het oosten gereden( met het kompas dat ik van Annelies gekregen had net voor mijn vertrek) , maar een meer heb ik niet gevonden, wel een moerasachtige streek.

Ik heb mijn zoektocht gestaakt, en ben na een noodelsoepje in een plaatselijk restaurantje naar mijn kamer gereden, en de dag was ook weer bijna om. Eerst had ik de kaart nog eens bekeken , en ik wist welke wegen ik morgen zou doen. Ik zou in het plaatsje Pakham( 100 km) willen terecht komen, en ik weet dat ik maar een 10 tal km over asfalt zou rijden en de rest over onverharde wegen, dus dat moet doenbaar zijn. En s'morgens was ik er klaar voor. Eerst moest ik nog langs een ATM passeren om een 3 miljoen kip af te halen ( 300 euro), want normaal gezien kom ik geen ATM meer tegen tot ik terug in Vientiane ben. Na een 10 km begon het echte werk, afwisselende stroken van zand en kiezel zouden de volgende dagen de ondergrond zijn. En het ging vlot ik kon een 40 km per uur aanhouden, en plots kwam ik op een strook waar er pas gesproeid was, dus van stof was er geen sprake meer, maar je zag ook de sporen slechter en ik moest gas minderen( 30 per uur), en na een km of twee hing ik plots achter de sproeiwagen die tegen een 15 km per uur de baan goed nat sproeide. De wagen reed in het midden van de baan, en achteraan zat een man die de druk van de sproeiers regelde, ik deed teken dat ik voorbij wilde, en de man minderde de druk, en terwijl ik voorbij stak zette hij al lachend druk bij, met gevolg dat ik een frisse douche had gekregen, goed nat was ik, maar ik stonk ook uren in de wind, waar die wagen zijn water gehaald heeft weet ik niet ,maar zuiver was het niet. Eenmaal de sproeiwagen voorbij, ging het weer vlot, maar ook het stof bleef plakken op al mijn natte spullen, en dat was niet zo goed. Bij de eerste drinkpauze, had ik goed werk om alles weer redelijk proper te krijgen. Net voor de middag was ik in Pakham, een dorpje wat groter dan de vorige . Der waren twee guesthouses, het eerste waar ik stopte was het goede, en daar heb ik meteen een goede douche genomen en ik was mijn geurtje van de sproeiwagen kwijt. Echt veel was er hier niet te zien, en men verstond me hier ook weer niet, ze hadden hier zelfs schrik van mij, ze zijn hier totaal geen blanke mensen gewoon, en zeker geen mensen met nen grote motor, maar daar hadden ze geen schrik van, en ik had vele kijklustige voor de motor, tot ik in de buurt kwam, en de meeste mensen gingen lopen, waarom da weet ik niet , maar het was zo( of was het misschien mijn parfum dat ik op had).

Na een slechte nacht, het krioelde hier van de krekels die de hele nacht een hels lawaai maakte, ben ik verder vertrokken, der was maar éen weg, dus verkeerd rijden kon ik moeilijk, tot ik plots op een splitsing kwam, en welke weg moest ik nu nemen?? Lings of rechts, ?? Ik wist het niet, ik stond hier raar te kijken, op mijn kaart was er van een splitsing niets te zien, en wat nu?? Tot ik plots in de verte een stofwolk op me toe zag komen, een plaatselijke vrachtwagen kwam er aan , en ik liet hem stoppen. De chauffeur keek me met grote ogen aan, dat was hij blijkbaar niet gewoon, en toen ik mijn vraag stelde kon hij me in goed engels een antwoord geven, de ene weg was de directe weg naar Vientiane( 120 km ) en de andere ging naar Xanakham (40 km), ik bedankte de chauffeur en hij reed verder. Ik ben dan maar naar Xanakham gereden, lans de oevers van de Mekong, en aan de andere kant van de Mekong zag je Thailand. In dit grote dorp was er ook weer een grens verbinding met Thailand over het water. Hier waren verschillende guesthouses , maar buitenlanders waren ze hier ook weer niet gewoon, en ik heb het goedkoopste maar genomen( 80 000 kip), hier was een mooie overdekte plaats waar ik mijn motor kon zetten. Eenmaal op mijn kamer merkte ik op dat ik geen stroom had op de kamer. Ik heb de zeer dikke madam,( ik denk bijna 200 kg) uitbaatster van het spul geroepen, en na veel tekens en geluiden verstond ze me, en ze stond met haar mond vol tanden, en na wat gebaren kon ik verstaan dat er geen stroom was op dat moment, ok, da kan hier allemaal, ik ga me niet druk maken om wat stroom en ik ga douchen. Ik kleed me uit, draai de kraan van het water open, maar der kwam geen water, ik terug mijn kleding aan en terug naar de dikke madam. En ja, als er hier geen stroom is, dan is er hier geen water, het werkt hier met een storkpomp. Zo heb ik me niet kunnen wassen tot half zeven s'avonds.

Na het eten heb ik wat halfwarme biertjes gedronken( geen stroom - geen koeling) met enkele Vietnamezen die ook in het gueshouse waren, en die hier werkte voor de kabel TV , en wat engels konden. Awel van da halfwarm bier word ge ook zat, ik was zo zat als een zatte aap. Ik ben s'morgens wakker geworden van de koppijn, en wist niet meer hoe ik op mijn kamer beland was, maar alles lag ordelijk op zijn plaats, dus moet ik toch nog geweten hebben waar ik mee bezig was, he!! Ik ben opgestaan en heb een perdolan genomen, en wijselijk terug in mijne ketel gekropen. Het was elf uur eer ik wakker werd, de koppijn was weg, maar ik besliste om hier nog maar een dagje te blijven. Nu zit ik langs de oever van de mekong op een overdekt terras, ( met een pepsi ) met mijn zicht op Thailand. Morgen vertrek ik richting Vientiane, maar ik neem nog ergens een stop, en een overnachting, dus???

En de rest ja, das voor volgende keer.

Nuchtere groeten van , ja wa zal ik zeggen??? Vul da zelf maar in - - - - - - -

Ps; wist ge dat hier de banken allemaal aan de rechterkant van de rijbaan staan,????

ik was op de afspraak, maar zij?? zij was er niet meer

JAJA? Het kan !!

In Paksan aangekomen, en meteen ben ik op zoek gegaan naar een guesthouse waar ze internet hadden, maar blijkbaar bestaat dat hier niet in deze stad. Dan ben ik in het grote Paksanhotel gaan slapen, en daar hadden ze natuurlijk internet. Er werd me een mooie kamer voorgesteld, een kamer met alles er op en er aan, en betaalbaar, 150 000 kip. Na de nodige douche heb ik eerst alle tv zenders overlopen, ik dacht de zender BVN te vinden, een nederlandstalige zender met programma's van vlaanderen en nederland, maar het was verloren moeite, ik kon hem niet vinden. Dan zet ik mijn PC op en bekijk zo het nieuws in Belgie,(ge moet op de hoogte blijven he!!) En na enige minuten was er plots geen stroom meer, dus ook geen internet, ja dat gebeurd hier wel meer, dus effe wachten he, dan is er opnieuw stroom. Maar om men verhaal wat korter te maken, de hele avond en nacht hebben we zonder stroom gezeten, en tijdens een wandeling merk je pas hoe stil een stad kan zijn als er geen stroom is.

Sjans dat het nog mogelijk was om te eten, ze koken hier meestal op houtskool, en wat kaarsen zorgde voor een kaarslichtdiner, en dat heeft ook zijn charmes, maar niet als ge alleen aan een tafel zit. Na het eten nog een wandeling en enkele biertjes bij kaarslicht, en hup het bed in. S'morgens vroeg uit de veren, en ja, er was weer stroom, en dan heb ik snel mijn mails gesheckt( niks bijzonders) en was het tijd om iets te eten en mijn dagplanning te maken. Via mijn boek vernam ik dat er rondom deze stad niets of weinig te zien is. Ik keek op mijn kaart en zag dat de stad Ponsanavang wel de moeite waard was en volgens mijn berekening een 180 km ver was naar het noorden, dus dat is te doen he!!

De enige weg was een op mijn kaart aangegeven een gele weg ( dat wil zeggen onverharde weg)en deze weg zou een 100 km lang zijn. En ik won nog wat informatie in aan de receptie van het hotel, en volgens de man word deze weg veel gebruikt en is in redelijke staat. Dus even later ben ik vertrokken en na een 15 km kwam ik op de zandweg en het ging redelijk goed. Ik kon een 50 km per uur aanhouden en ik vond dat zeker snel genoeg, zo was ik vol concentratie aan het rijden tegen 50, en plots toet toeeet, een bus achter mij, ik moest naar de kant en die bus stak me vliegensvlug voorbij, en dan moet ge weten dat het een zeer oude bus was en zeer zwaar beladen met mensen en goederen. Ik ben blijven verder bollen, onderweg eens gestopt voor enkele foto's, en net na 12 uur kwam ik weer op de verharde weg, en dat voelde zalig aan, na al dat geschud op die onverharde weg.

En zo kwam ik in Xaysomboune aan( wat ne naam he)En van hieruit was het nog een 80 km, dus dat is vanzelf te doen he!!Er waren twee wegen naar Phonsavan, en ik nam de kortste weg, Weer een 10 tal km over mooie banen, en dan begon het weer, zand , kiezel, hobbels en bobbels, niet gemakkelijk zalle. En het werd erger en erger, soms bijna niet meer te doen, en na een 60 km moest ik de strijd staken, dit was geen weg meer maar een spoor door het bos, en je zag dat dit spoor inlanges niet meer is gebruikt. Dus ik moest terug naar het dorpje met de moeilijke naam. Bij aankomst was het al over den vijven, en kon ik niets meer anders doen dan een slaapplaats te zoeken. Na lang zoeken en veel gevraag heb ik een guesthouse gevonden, en bij aaankomst , de madam des huizes schrok toen ze me zag, en ik hoorde ze roepen naar haar man, Farlang farlang( vreemdeling) En de man kwam te voorschijn met een stukje papier in zijn hand met het getal 60000, en dat was de prijs voor een kamer, ik was natuurlijk ok , want er was niks anders. De kamer was niet veel bijzonders, het ergste wat ik tot nu al heb gehad, maar ja het beddegoed was proper, en dat is het belangrijkste!! Even later moest ik me inschrijven in het boek, en terwijl ik terug keek in het boek zag ik dat het van augustus 2009 geleden was dat ze nog een buitenlander in het guesthouse hebben gehad, wel hadden ze regelmatig lokale bevolking.

Awel en ik heb daar goed geslapen, zeer goed zelfs. En s'morgens ben ik vertrokken zonder eten, ik, had een busje water bij, en daar moest ik het de eerste uren mee doen. Het ging weer vrij vlot, en na een 60 km moest ik een brug over, maar er was geen brug meer ze was afgebroken!! En daar stond ik raar te kijken, wat nu ?? Ik draaide terug en even later kwam er een grote jeep uit een zijstraatje en ik zag dat daar twee blanke mannen in zaten. Ik liet hen stoppen , en ik vroeg de weg, de 2 mannen uit Australie, die aan een groot project werkte hier, vertelde me dat de enige weg naar Ponsavang gewoon terug naar Paksan was en via Vientiane en Vang Vieng was, zolang er geen nieuwe brug was. Ik bekeek de kaart en dit zou meer dan 5OO km zijn, en ik besliste om de ganse weg terug te rijden, en dan maar proberen in Vientiane te geraken.

Na veel zweet en moeite heb ik de hele weg terug gereden, ik had een kleine 400 km voor niets gedaan in dietwee dagen,maar ik ben weer een ervaring rijker. Zo ben ik 10 dagen vroeger in Vientiane dan ik wou, maar ja!! We passen er wel een mouw aan he!! Ik ben van plan hier nen dag of vier ten toerist uit te hangen, en dan weer naar een andere stek, naar waar juist, dat moet ik nog aan boedha vragen.

Soms is het een brug te ver, maar nu ?? ze was er niet meer, punt andere lijn

Groeten van nen contente mens, mari O

doei!!

oeche,oeche, oeche!!!

Dust in the dust!!

Om 7 uur was ik klaar om na het ontbijt aan een toer te beginnen van een 400 km, in mijn boek noemt men deze toer The loop. The loop gaat het binnenland in door een groot massief gebergte en tijdens de tocht zouden er verschillende grotten en watervallen te bezichtigen zijn. Ik had van de receptionist van het hotel een kaartje gekregen met de meeste bijzondere dingen op, zoals , waar kan je een slaapplaats vinden , eten en drinken , benzine, en waar zijn de belangrijkste dingen te zien, ondertussen was ik te weten gekomen dat ze ook aan een nieuwe weg aan het werken waren en vanaf een bepaalde brug tot boven op een berg( 25 KM) er alleen een zandweg was, 25 km das kinderspel he!! En ik ben vertrokken met een volle benzinetank goed voor een 300 km, en het eerste half uur ging door een grote vlakte en in de verte zag ik de enorme joekels van bergen, en der was er ene bij van meer dan 2500 meter hoogte, da kan al tellen he!! En stilaan kwamen de bergen korter bij, en dat leverde mooie plaatjes op, op de voorgrond de vele dorre rijstvelden en daarachter het groene gebergte, echt mooi. En even later begon ik aan een mooi stuk, op een tamelijk goede asfaltweg de bergen in , plezant rijden zalle oehoe!! En de eerste stop kwam eraan, in Nam Tha Fa de Budda cave, en ik moest de mooie asfalt weg af en over een zandweg een 4 km verder, ondertussen moest ik 10.000 kip betalen( 1euro), en dan was er de grot, wat me weer opviel , ik was hier weer helemaal alleen, da voorspeld geen goeds he!! mor ja het was ook nog geen 8 uur, de meeste mensen slapen nog. Via een 100 tal trappen kwam ik aan de eerste grot, net voor de grot stonden een paar boedha beelden, en daar heb ik ook mijn duit in het zakje gedaan, enkele wierrookstokjes gekocht en geofferd en ben in de grot gegaan , er was een afgebakende weg, die heb ik gevolgd, ik helemaal alleen in die grot brrrr! En nog geen 5 minuten later stond ik alweer aan de ingang, ik voelde me in de zak gezet, der was niks of nikske te zien .Maar ja, de volgende zal wel beter zijn zeker, ik terug op mijne motseklet en ben verder gereden tot de volgende grot, en hier moest ik het dubbele betalen, en hier was er wel volk, allemaal lokale mensen die er het ene of andere souvenierszaakje hadden, ik was nog niet te goei gestopt of ik werd al bijna van mijn machien getrokken, iedereen probeerde me iets te verkopen, maar dan kennen ze de mario nog niet zalle, ik kocht niets, basta. En een 100 meter verder zat er een oud vrouwtje met een koelbox vol drank en daar kocht ik een lauw blikje pepsi cola, het vrouwtje en de andere mensen keken me raar aan, omdat ik bij haar kocht en niet bij hun.

In deze grot was er meer te zien met op de meest bijzondere plaatsen een goede verlichting, en helemaal onderaan in de grot was er een klein riviertje, en in het natte seizoen kon je hier nog een boottochtje maken, dus nu niet, jammer. Een dik half uur later stond ik alweer buiten, en ondertussen waren er verschillende minibussen gekomen met touristen, allemaal mensen uit Thailand, en die zijn net als de jappanners en chinezen geboren met een camera rond hun nek, maar ja als ge de hele groep wil fotograferen is er altijd iemand die niet op de foto kan staan, en ik bood mijn diensten aan, en heb verschillende groepsfoto's gemaakt van allemaal lachende spleetoogjes. Toen vroeg de reisleidster me om voor haar ook een foto te maken, het was een mooie jonge meid met alles er op en er aan( denk ik), en ik stemde toe en deed teken dat ze me eerst een kus op mijn wang moest geven, alle mensen begonnen luid te lachen, het meisje kwam promt naar me toe en kuste me op beide wangen, met gevolg dat ik onder de rode lipstick zat, en er werd nog harder gelachen. Even later ben ik vertrokken met de lipstick nog op mijn wangen. De volgende halte was een nieuwe stuwdam waar er stroom gewonnen werd, en dat was ook de moeite om te zien, en wat me opviel was dat alles tot in de details was afgewerkt, zelfs alles was mooi aangeplant. Een 40 km verder was er weer een stuwmeer van de zelfde rivier maar nu veel hoger gelegen, ook hier , prima gewerkt. Dan moest ik weer hogerop, en bijna boven had je een mooi zicht op het ondergelopen gedeelte, veroorzaakt door de stuwdam, en zag je de enorme watervlakte. En dan was er een lange afdaling, plezant maar gevaarlijk, van vangrails hebben ze hier nog nooit gehoord denk ik. Op een plaats heb ik me gewoon laten bollen, en ik had binnen de kortste keren 90 km per uur, en dan moest ik remmen want de volgende bocht kwam eraan. Helemaal onderaan was er de brug waarvan sprake op het kaartje dat ik gekregen had.

Na een rustpauze begon ik aan de zandweg, het mulle zand maakte het me niet gemakkelijk zodat ik zeer voorzichtig naar boven ben gereden, het was weer zeer moeilijk om steeds het juiste spoor te kiezen, tot ik plots werd voorbij gereden door twee mannen op gewone brommertjes, en dat maakte het gemakkelijker voor mij, zo kon ik steeds zien waar zij reden, en dat spoor volgde ik dan ook, en dat was stukken gemakkelijker.

Boven stopte de mannen aan een kioskje, en ik reed alleen verder over de zand en grindweg. Ondertussen had ik al een 40 km gedaan en volgens mijn plan zou de zandweg maar een 25 km lang zijn. Ik reed verder en tien minuten later waren die twee brommers daar terug en namen me weer terug in het goede spoor. Ik heb in totaal meer dan 100 km over het zand moeten bollen, en met in dat zand achter die twee brommers te rijden zat ik ook totaal onder het stof, en dorst dat ik had, dorst, nu snapte ik waarom die twee mannen aan dat kioskje stopten, zij wisten dat er onderweg niets meer te kopen was. En dan plots was er een dorpje met een winkeltje en ik zag een koelkast met een glazen deur, en achter dat glas stonden er allerlei dranken , van cola, water, limonade, bier en nog vannalles. Ik stopte parkeerde mijn motor en ging naar de koelkast, opende de deur en nam meteen een blikje cola. Ik wilde het blikje openen en werd gewaar dat de cola lauw was, ik nam een andere achteraan in de kast, maar ook deze was al even warm, en ik voelde nog aan andere dranken en die waren allemaal even warm. De oude vrouw van de kiosk lachte haar rotte tanden bloot, en liet me de stekker van de koelkast zien, ze had wel een koelkast maar er was geen stroom ter plaatse, en mijn natte droom van een koud drankje was aan diggelen geslagen. Ik heb dan een lauw flesje platwater gedronken. De vrouw maakte me er attent op dat er iets aan mijn kaken hing, ik keek in de spiegel en wat zag ik, ik had twee stofferige plekken op mijn wangen , het ware de overblijfselen van de lipstick, en daar was extra stof aan blijven plakken. Ik moest er ook om lachen, en ben zo verder gereden. Een 10 minuten later stond ik in Lak Sao, in dit grotere dorp waren enkele hotels en hier zou ik overnachten. Ik ging een hotel binnen, er waren kamers vrij, en de madam liet me een kamer zien allemaal zeer netjes en proper, en ze liet me nog een andere kamer zien, en deze kamer had een groot ligbad, ja deze kamer neem ik ,ze koste dan wel 2 euro meer, maar een ligbad, wat een luxe, en da heb ik wel verdiend vandaag zeker.

Ik heb mijn spullen naar de kamer gedragen, ondertussen liet ik het bad al vol lopen, en dan plots hoor ik het water niet meer lopen, ik ga kijken, er komt geen water meer uit de kraan, wat nu !! ik terug mijn kleren terug aangedaan, en naar de receptie, en daar wist men me te vertellen dat ze het ook niet wisten, na wat rond gebeld te hebben wist men mij te vertellen dat er geen druk meer op de waterleiding was, en hoe lang het ging duren wisten ze ook niet .Ja dan was ik me maar ik het water dat ik heb he!!, ik kwam op mijn kamer en ik moest me haasten of ik had ook al geen water meer , de stop van het bad sloot niet goed af en er was al veel water de riool in gegaan. Na het kattewasje, was het tijd om iets te eten, en dat was ook weer niet gemakkelijk zalle, overal waar ik binnen ging hadden ze het ene of andere verhaal, ik verstond het wel niet maar, van eten kwam er niet veel in huis, zo heb ik enkele rijpe mango's gekocht, een soort van bananen, en nog een granaatappel, in een winkel nog een pakje koekjes, en ik had ook gegeten. Na een wandeling en enkele koude biertjes was het bedtijd, en ben meteen in slaap gevallen. Plots in het midden van de nacht, ik denk dat het 2 uur was hoorde ik iets in de badkamer, ik er naar toe en mijn waterkraan die nog open stond, was aan het hoesten en nu en dan kwam er smerig water uit, even later begon het water de goede kleur te krijgen en heb ik de kraan dicht gezet, en ben terug in bed gekropen.

S'morgens heb ik dan het bad laten vollopen en er eens goed van geprofiteerd, en ben pas s'middags vertrokken naar het volgende grote dorp een 60 km verder, daar was er een droge waterval, en heb ik terug een kamer genomen, en de rest van de dag de luiaard uitgehangen. De volgende morgend ben ik vroeg opgestaan om een rit te doen van een 50 km( eerst gaan tanken)En daar zou er een zeeeer grote en zeeeer mooie grot zijn. Het was in een soort van nationaal park waar je eerst 50 000 kip moest betalen om binnen te mogen, even verder nog eens 150 000 kip om het ticket van de grot, aan de grot nog eens 50 000 kip om een waterdichte lamp. Dan werden er me twee pipo's toegewezen en zij zouden mijn gidsen zijn, en mijn gidsen spraken geen woord engels, dus dan weet je het wel zeker!! Na een korte wandeling kwamen we aan de ingang van de grot, en daar werd er me een reddingsvest toegewezen, en die moest ik aandoen, en goed sluiten, maar er was een probleem ,ik was te dik, en als ik de vest probeerde te sluiten, kon ik nog amper ademen, er is naar een grotere vest gezocht en die hebben ze ook gevonden, almaar sjans. We hebben een minuut of vijf in de grot gelopen en kwamen in een grote hal aan en daar stroomde er een rivier, en er waren allerlei houten smalle bootjes, en daar moest ik plaats nemen, ik in het midden , voor mij zat er een pipo met een peddel en achter mij zat de andere pipo, en die bediende de motor van het bootje. Na lang proberen starte de motor van het bootje, en welle weg, nu begreep ik waarom de reddingsvest, en de waterdichte lamp. Het was pikkedonker in de grot, en na een 10 minuten varen moest ik uitstappen. De voortse pipo stapte met me mee, en de andere vaarde terug, hier en daar werd er een licht aangedaan en dan zag je het mooi van de grot, ook de kleurenlampen gaven een speciaal effect, en da was mooi, echt waar. Maar als ge dan iets vroeg aan diene pipo, kon hij alleen maar lachen, en voor de rest kwam er niets zinnigs uit, plezant is iets anders zalle. Na een wandeling van een kwartier, kwamen we weer aan het water, en daar wachte de andere pipo ons op, en ik we vaarden weer verder .Een half uur later was er plots weer licht, en ik dacht , zit het er nu al op?? Maar nee, nu volgden we een rivier midden in een soort van oerwoud, en ook dit leverde weer mooie plaatjes op. En dan was er een soort van eiland, en daar stopte we, en kreeg je weer de kans om iets te kopen of te drinken, maar ik had geen honger of dorst, dus heb ik niets gekocht, en zo te zien waren ze dat niet gewoon. En dan was er de terug weg, en een uur later waren we weer aan de ingang van de grot, de twee pipo's gingen met me mee tot aan mijn motor, en wachte op wat drinkgeld, maar waarom zou ik drinkgeld geven ze konden me niets bijbrengen, en op niets antwoorden. Maar goed zoals ik ben, heb ik ze alle twee 10 0000 kip gegeven, en ze waren tevreden. Op de terugweg ben ik dan toch maar iets gaan eten, een soort van pannenkoeken gevuld met vers fruit, waaaw echt lekker, ik heb nog een tweede portie besteld, en na veel moeite heb ik het toch opgekregen. De dames van het kioskje waren ook weer tevreden met het drinkgeld dat ik gegeven had, ga bij ons maar eens een portie pannenkoeken eten voor minder als nen euro, probeer het maar eens!! Even later ben ik verder gereden en een dikke 100 km verder stond ik in Paksan, en de rest hoor of lees je morgen of overmorgen wel in de' Gazet van Mario'

Sommige vinden me uniek, sommige vinden me gek, maar aan die sommige heb ik niks , ik doe gewoon mijn ding, lekker mijn ding !!!

ik leef en beleef iedere moment met volle - - - - - -

En we houden het kalm!!

De volgende dagen in Pakse had ik nodig om te bekomen, en heb ik het rustig gehouden. Na de grote brand ben ik nog verschillende keren gaan kijken, en telkens ik daar aan kwam werd ik stil, als je de verwoesting zag, en al de emotie rondom de plaats des omheils, ja ja ne mens zou voor minder stil worden.En dan plots was er gejuich, tussen de hoop asse en het puin had een familie hun kluis terug gevonden, en ze was nog in goede staat zo te zien, je zag wel sporen van de brand, maar je kon nog zeer goed zien dat het een kluis was geweest, en nu maar hopen dat de inhoud nog in goede staat is. Ook zijn er ondertussen terug kleine brandjes ontstaan door de smeulende resten, maar er was nog steeds een brandweerwagen ter plaatse , zodat er meteen kon ingegrepen worden. Voor de rest is het hoofdstuk BRAND voor me afgesloten hier.!!

Ik ben nog een toer gaan maken met mijn machien, waar naar toe wist ik niet , ik volgde de banen maar en we zouden het wel zien. Zo was ik in oostelijke richting aan het rijden, en ik zie een richtingaanwijzer staan, met daarop een plaatsnaam en 36 km. Ik dacht dat ga ik doen, en ik er naar toe. De omgeving was heuvelig, en de banen waren van asfalt, al moet je wel steeds oppassen voor plots overstekende dieren. De koeien steken de baan zeer kalm over en die zie meestal al van ver, maar de loslopende geiten, das wat anders, die lopen kris kras over de baan heen en terug, en die zijn niet te voorspellen.

Hier en daar had je kleine dorpjes, en die huisjes staan pal tegen de baan, soms zo dicht dat je op de baan staat als je het huisje buiten komt, dus daar moet je ook oppassen. Na een klein uurtje kwam ik in een groter dorp aan, en daar was veel volk op de straat, overal stonden er vrachtwagens geparkeerd, en ze waren er ook aan de baan aan het werken, en ik dacht die vrachtwagen zullen niet door mogen tijdens de werken, en ik reed stilaan door al het volk, en plots stond er een houten paal op de weg , en aan die paal was een touw gebonden dat over de rijweg lag. Ik rij verder, een paar honderd meter, en dan zie ik een bord staan met daarop Welkom in Thailand. En toen viel mijne frang, ik was zonder het te weten de grens over gereden, ik was dat moment in Thailand. Ik was de grens over en der was geen mens dat zich daar druk over maakte, hoe kan dat? Ik ben stilletjes terug gedraaid en even later was ik weer in Laos.

Vrijdag morgen ben ik naar Savannakhet gereden een 250 km in noordelijke richting, en dat ging ook weer vlot,en na een goede vier uurtjes was ik ter plaatse. Ik wist nog waar ik verleden jaar er geslapen had, en daar hadden ze een kamer voor mij, dit keer geen zicht op de mekong, maar het was er heel rustig, zodat ik steeds goed geslapen heb. Savannakhet is de plaats van het verhaal van verleden jaar, alaboe, alaboe, weet je nog. Hier heb ik twee nachten verbleven en weer verder gereden. Nu ben ik in Tha Khaek, hier ben ik ook van plan om 2 nachten te blijven , en dan trek ik voor vier of vijf dagen het binnenland in, En naar het schijnt is er de natuur zeer mooi met vele mooie grotten en watervallen, ik ben eens benieuwd.

Zo zie je, ik heb het rustig gehouden, en als er niet veel te beleven valt, valt er ook niet veel te schrijven he!! Maar ik geniet van iedere dag met volle teugen.

En nu de echte natuur in, en de rest lees je volgende keer wel..

Groetjes Mario,

Ps, weet je, ik heb ondertussen al 11000 km gedaan, da lijkt niet veel he!! maar toch!!

waar rook is, is - - - - -

Man, man, wat je niet meemaken kan!!

Maandag morgen ben ik vertrokken naar Laos, ik ben 2 maanden in Cambodia geweest, en nu is het tijd voor iets anders. De rit naar de grens70 km was geen probleem, mooie baan, niet zo veel verkeer, het ging zeer vlot .Aan de grens zelf stond zeer veel volk te wachten, waarom weet ik niet, maar ze stonden er. Ik zelf mocht meteen al een stuk doorrijden, en voor ik goed wist waar ik was, stond ik al in Laos, zo snel ging dat. Even later ben ik vertrokken naar Pakse een stad een 160 km van de grens. Mijn eerste zaak was om ergens geld te wisselen, hier werken ze met Kip, en een euro is 10500 kip, een dollar is 7850 kip. Ik heb tot in Pakse moeten rijden tot ik een bank gevonden heb. Op de hele weg, 160 km geen enkele bank te bespeuren, da kan je je bij ons niet voorstellen he!! Van Antwerpen tot Oostende, geen enkele bank.

In nog geen twee uurtjes was ik in Pakse, en nog geen vijf minuten later had ik al een guesthouse, da ging allemaal zeer vlot. Dan eerst de gebruikelijke lauwe douche, dan ben ik aan een wandeling begonnen, op zoek naar iets te eten, en da lukte niet zo goed, de meeste eethuisjes zijn pas in de namiddag open, dus ben ik maar wat rijst gaan eten. Dan ben ik op mijne motseklet gekropen en heb de omgeving gaan bekijken, de mekong die hier weer zeer breed is, oogt op vele plaatsen zeer mooi, en er is werk gemaakt om de tourristen goed op te vangen en te laten betalen. Zo heb ik 15000 kip moeten betalen om een kleine berg op te mogen rijden, om vandaar uit de stad te bekijken.

.Na dit alles was het tijd, (5 uur) om iets steviger gaan te eten. Ik moest een smalle brug over, en vanop die brug zag ik op een 3 a 4 honderd meter een grote zwarte rookwolk, die recht omhoog ging, daar was iets niet pluis. Ik kon niet anders dan langs de plek des onheils te rijden, en zag tevens in een dat alle mensen in paniek waren. Ik stopte enkele honderd meters verder parkeerde mijn motor op een grote parking naast de mekong, en ben met mijn helm nog op gaan kijken. Toen ik in de straat ging waren de mensen volop bezig met hun huizen leeg te maken, en even verder zag ik de vlammen al boven de daken komen, dit was geen klein bier. Ik ben spontaan begonnen met te helpen om de mensen hun hebben en houwen uit de huizen te halen. De straat een 150 meter lang was een soort van winkelstraat, allemaal handels zaken , een bakker, een verfwinkel, een zaak die vuurwerk verkocht een brommer en autobanden zaak, een pc winkel, een zaak die vol gepropt was met zakken rijst ezv.

Zo heb ik geholpen in die verfwinkel, dat huis was een magazijn, ik weet niet hoeveel grote potten verf we hebben buiten gedragen , en even later een zeer grote hoeveelheid thinner in bussen van 25 liter, ik denk wel dat er het minstens 300 waren, mijn handen deden pijn van de emmers door te geven. Even later ben ik beginnen te helpen met auto en brommersbanden buiten te dragen Alles werd buiten getrokken, en verplaatst naar de andere kant van de straat, met gevolg , binnen de kortste keren stond ook de straat vol met alles.Ik probeerde de mensen duidelijk te maken dat dit alles niet hielp, van de moment hun huizen ook gingen branden, alles ook verloren zou gaan en dat tevens de huizen aan de andere kant van de straat ook sneller vuur zouden vatten. Het vuur dat er heerste was van de huizen die met hunnen hof tegen de andere huizen stond, en die hof was niets anders dan het ene krot tegen het andere, en het waren die krotten die aan het branden waren. En het vuur kwam korter en korter, de eerste echte huizen waren ook al aan het branden, en terwijl de huizen aan het branden waren liepen de mensen nog binnen en buiten om zoveel mogelijk te redden (wat verstaanbaar is, hun hele leven gewerkt en dat zien ze nu in de vlammen opgaan, je zou voor minder ) Dan heb ik geprobeerd de mensen te doen inzien dat het te laat was, en het gevaarlijk aan het worden was, maar dat hielp niet. En dan kwam de eerste brandweerwagen eraan, en wat me verwonderde was dat er geen brandweerlui in de wagen zaten, het was alleen de chauffeur . De mensen liepen allemaal naar de brandweerwagen, en namen de slangen en sleurde die naar hun huizen, het was een chaos, de grootste familie had de meeste slangen, maar dan weer geen lanzen, en er werd gevochten om het materiaal. En even later waren er vier slangen aangesloten aan de wagen, en dan, de chauffeur kon de pomp niet bedienen en allerlei mensen waren er aan het prutsen. Ik ben naar de pomp gegaan, heb enkele mensen weggetrokken, en probeerde zelf om aan water te komen, en na wat hendels open en dicht te zetten was er plots water. Iedereen begon aan zijn huis te blussen , voor sommige huizen was het al te laat, en ik probeerde ook uit te leggen om met de vier lanzen samen te werken huis per huis, maar ze wouden me ook niet verstaan. En de kracht van de pomp was niet sterk genoeg om tot aan het echte vuur te komen, zo ben ik naar de brandweerwagen gelopen en heb uitgelegd met hand en tand aan de chauffeur om twee lanzen uit te schakelen, en na veel moeite verstond hij me, we schakelde twee lanzen uit en de andere twee hadden nu voldoende kracht om tot bij het vuur te komen, oef!! Maar dan was er een gevecht om de lanzen met water, iedereen wou zijn boeltje redden. En dan plots geen water meer de tank was leeg, en van brandmondingen hadden ze hier nog nooit gehoord. Dus de chauffeur moest gaan water aanzuigen naar de mekong om zijn tank te vullen. Onder tussen was er een andere brandweerwagen( een oude donatie van Japan) en die kwam op de plaats staan van de andere wagen. De mensen trachten de slangen aan te koppel aan de wagen, maar dit lukte niet, het was een ander systeem van aansluiting, en weer was er een chaos van je welste en na veel ruzie waren ze weer baan het blussen aree!! Toch voor even, want dit water werd ook versmost aan verloren huizen.Dan werd ik aangesproken in het engels, een jongeman met baard vroeg me wat er gaande was, en waarom ik als vreemdeling aan het helpen was, ik legde hem uit dat ik een beetje ervaring had , en ik brandweerman was. En dat de mensen hier verkeerd bezig waren, de man verstond me, en beloofde me te helpen, we zouden de huizen die nog niet aan het branden waren trachten te redden, ok zei de man. Hij had een megafoon bij en sprak de mensen toe, en ze luisterde wonderwel. Later wist ik waarom, het was de zoon van de burgemeester, en daar hebben ze hier respect voor. De man vertelde dat er tankwagens met water onderweg waren, er werd een hoogtewerker opgeroepen , EN!! zij de man , sebiet komen er nog twee brandweerwagens van de luchthaven, er moest nog een vliegtuig landen , en dan mochten ze komen. En even later arriveerde daar een grote moderne wagen met alles erop en eraan, zo waren er twee grote monitors( waterkannonnen)die van binnenuit konden bediend worden, echt modern materiaal. Weer liepen de mensen naar deze wagen en probeerde de luiken te openen, en dat lukte niet meteen, er was een soort van centrale vergrendeling. De chauffeur moest zoeken, en na lang zoeken had hij het gevonden, de luiken werden geopend, en wat zag ik, het was allemaal nieuw materiaal, nog nooit gebruikt, zo zaten de slangen en lanzen nog netjes ingepakt in de orginele plastiek, maar het probleem was,dit waren weer andere aansluitingen, 3 wagen en 3 verschillende systemen, leg het maar uit. Ik vroeg de chauffeur om de dakmonitor te gebruiken, hij was ok, maar hij kon deze niet bedienen, het systeem kenden ze niet, er was nog nooit mee geoefend, aree lap, leg dit weeral maar eens uit!!

Ondertussen hadden de mensen opdracht gekregen om te proberen de straat leeg te maken, zodat de brandweerwagens door konden. Met de nieuwe grote brandweerwagen, konden we resultaat boeken, zo konden we enkele huizen vrijwaren door veel te koelen, aan de rest was toch niets meer te doen. Ondertussen was er een nieuwsploeg met camera en al, en ik moest samen met de zoon van de burgemeester, een verslag doen, ik in het engels en de zoon vertaalde, hebbe kik er iets uitgeslagen zalle, dat lag niet in de lijn van de verwachtingen !! Een uur later kwam er een man die wist hoe de monitor werkte, en dan ging het allemaal veel beter, en met de kracht van die monitor konden we zeer veel goed werk verrichten . Ondertussen waren de eerste huizen al ingestort, er waren soldaten opgeroepen om de mensen uit de buurt te houden, en dat lukte , al waren er wel wat schermutselingen, en sommige eigenaars staken het op mij dat hun huis in de vlammen was opgegaan.De zoon van de burgemeester legde uit dat dit niet het geval was en dat er door mijn hulp vele huizen zijn gespaard. Even later kwamen die boze mensen me een hand en schouderklopjes geven, ze hadden het verstaan , oef!!

Omstreeks half drie kon ik zeggen dat we het vuur onder controle hadden, de twee hoekhuizen die ook weer een verbinding waren met huizen in de andere richting waren gespaard gebleven van het vuur, er was wel waterschade. Na een rondgang met de zoon van de -- , hebben we een afspraak gemaakt, dat de brandweer en tankwagens ter plaatse zouden blijven, voor het geval, dat het vuur terug zou opflakkeren om de ene of andere reden. En dan werd er me een fles koud bier in mijn handen gestoken, en ik kan je zeggen , het was net een engeltje dat op mijn tong piste, terwijl ik dronk kreeg ik er rillingen van.

We hebben nog de hele nacht nageblust, omsteeks zes uur moesten de brandweerwagens van de luchthaven terug naar de luchthaven, die zou zo dadelijk ook weer terug in werking gaan. De chauffeurs kwamen me nen dikke knuffel geven, en zongen een lied voor me, wat ze zongen weet ik niet, maar het voelde raar aan, ik weet niet hoe ik het moet beschrijven, areé ik werd er stil van.

Toen het licht werd kwamen de eerste persmensen foto's maken, zeer vele van mij, precies of ik was een held, neen, ik heb gewoon gedaan wat ik moest doen, de mensen helpen, en gelukkig heb ik wat lessen en ervaring, en deze heb ik kunnen gebruiken nu.

Ik ben te weten gekomen dat er 47 huizen in de vlammen zijn opgegaan, er zijn geen slachtoffers gevallen (oef) een vrouw zou haar been gebroken hebben tijdens de verhuis van alle spullen, en voor de rest, was er zeer veel schade. Ik ben nog tot 10 uur ter plaatse gebleven, en toen was mijn kaarske ook bijna uit en ik had geen stem meer.

Ik heb geslapen tot 16 uur en ben dan nog eens gaan kijken, en toen zag ik pas hoeveel schade er was, en werd er stil van, en vele mensen kwamen me nog bedanken en dat voelde ook weer raar aan. Ik moest met vele mensen op de foto. Even later ben ik iets gaan eten, en in het restaurant waar ik binnen ging, kende ze mijn kop al, het was op tv geweest, en de mensen waren zeer vriendelijk tegen me, ik moest zelfs mijn eten en drinken niet betalen, maar dat weigerde ik, en heb betaald.

Ik ben weer een ervaring rijker, dat was de bedoeling van de reis, maar het was niet de bedoeling om brandweerman te spelen, en het is al de tweede keer dat ik mijn ervaring heb kunnen gebruiken, er was ook een klein brandje in Siem Reap, weet je nog??

Groetjes, van een zeer tevreden man, Mari o zonder stem!!

ps, de kleding die ik aan had is ook weer om zeep, dit mag niet te veel meer voorvallen of ik sta hier nog in mijnen blote!! :-) Zie de foto's !

l

lachen en bleten !!

Terug naar Stung Treng!!

Bang Lung, dag 3, na het ochtendritueel ben ik mijn motor opgestapt, en de bedoeling was naar een nieuwe rubberplantage te rijden en onderweg nog een waterval te bekijken, en daarvoor moest ik over mijn favorite gravvelwegen rijden. En de eerste 10 km geen probleem, en dan plots splitst de baan in drie richtingen, welke moet ik nu nemen he? Op mijn kaartje was niets te vinden van deze splitsing, wa nu?? Ik heb naar de rijsporen gekeken en heb de richting gevolgd die het meeste sporen had. En even later weer een splitsing en ik heb terug de zelfde regel toegepast, en even later kwam ik aan de waterval. Maar van vallend water was er niet veel sprake, er sijpelde wat water van boven naar beneden in een kleine vijver, en dat was het. Wel had ik eerst 1 dollar moeten betalen om het domein binnen te mogen, later dacht ik gelukkig hebben ze me voor geen 2 dollar in de zak gezet.

Toen ik het domein buiten reed heb ik me trachten te informeren naar de richting van de rubberplantage, de vrouw aan de kassa deed alsof ze me verstond, en wees een richting aan, en wa moet ge dan doen? Luisteren he!! En ik die richting uit, een km of 10 verder werd de weg wat slechter, maar nog steeds berijdbaar, en ik kwam in een dal terecht, en de weg verder ging terug omhoog. En tijdens dat omhoog rijden zag ik dat de weg smaller werd, nog ongeveer 2 meter, breed genoeg voor mij , maar wat te doen als ik een auto of vrachtwagen tegenkom? De weg werd niet alleen smaller ook het brede spoor was een soort van holle weg uitgesleten door het water. En da ging allemaal goed, en de weg werd smaller nog 1.5 meter, en de weg was ongeveer 1 meter diep uitgesleten, en op een gegeven moment werd de weg zeer slecht bijna niet meer berijdbaar. Ik ben van mijn motor gestapt, en heb een 200 meter te voet verder gestapt, en het werd nog erger, dus moet ik terug he!! Maar er was een groot probleem, waar kan ik omkeren?? Mijn motor is meer dan 2 meter lang en het spoor is hier maar 1,5 meter breed, hoe moet ge daar aan beginnen he!! Ik ben terug te voet verder omhoog gegaan om een plaats te zoeken waar ik zou kunnen omkeren. En even verder zag het er naar uit dat het er wat breder was. Ik ben met horden en stoten en veel geluk op die plaats geraakt met mijn motor. En ik probeerde te draaien, maar daar heb ik afgezien, rijden ging niet, dus heb ik alles op manskracht moeten doen,heffen ,sleuren, vloeken( en da hielp ook niet) mijn motor een paar keer tegen de vlakte, man man wat een ellende. Maar het is gelukt, stik kapot was ik. Na een korte rust was het tijd om de weg terug te rijden. En da was weer rapper gezegd dan gedaan, dat omhoog rijden dat ging nog, maar naar beneden, dat was pas moeilijk. Rem je met je voorste remmen schuift je voorwiel weg, rem je met je achterste rem dan schuift je motor nog naar beneden. Ik heb gebruik proberen te maken van mijn motor niet draaiend en zo naar beneden te bollen en in eerste de koppelingshendel te gebruiken als rem, en da lukte soms.( Ik ben nu vier maanden onderweg , en nu pas heb ik voor het eerst mijn ventilator, van de koeling horen opslaan.) En ik ben beneden geraakt, ondertussen had mijn motor nog eens tegen de vlakte gelegen, en met het opheffen van mijn motor, is er terug iets in mijn rechter kuit geschoten, iets wat verdomd veel pijn veroorzaakte, maar ik heb de pijn doorstaan, je moet wel he!! wa moet ge anders doen??

Eenmaal ik terug in het kleine dal stond, was de weg terug kinderspel. Onderweg ben ik aan het eerste beste kioskje gestopt om een verfrissend flesje water, tevens had ik een kleine ijsklomp op mijn zere kuit gelegd, en dat deed deugd, oehoe!! Terug aan het hotel ben ik van mijn motor gekropen, heb een koude douche genomen, aree!! lauwe , koud da kennen ze hier niet. Na wat zalf aan mijn kuit te hebben gesmeerd, en een windel, heb ik twee uurtjes lekker geslapen op mijn bedje. En toen ik wakker werd voelde ik me goed, tot ik uit het bed stapte en op mijn been steunde, ik wist weer wat pijn was. Even later heb ik een pijnstiller genomen, en dat heeft geholpen. Die avond ben ik niet ver meer van mijn kamer weggeweest, ik heb nog wel eens naar mijn motor gaan kijken, en op het eerst zicht valt de schade nog mee, wat krassen erbij, da was het!!

De volgende dag heb ik als verplichte rustdag genomen, me kalm gehouden, en me goed laten behandelen met een massage op de kamer, 7 dollar, daar moet ge het niet voor laten he!! De dag later ging het al veel beter, en ik besliste om terug naar Stung Treng te rijden. Je hebt hier maar éen weg dus moet je dezelfde wel nemen he!! Maar ik wist wat me te wachten stond, veel stof, en veschillende km over slechte banen. Om 9 uur ben ik vertrokken, eerst gaan tanken want de volgende 130 km is er geen mogelijkheid meer. En het ging goed vrij goed, men had de onverharde weg nog eens vlak geschaafd, en dat was goed berijdbaar, en 3 uur later was ik ter plaatse. Terug naar het hotel van verleden keer, waar ik dezelfde kamer kreeg, en ze waren weer blij me terug te zien, ik kreeg een glaasje wijn aangeboden, en wat vers fruit, na dit alles wou ik mijn materiaal naar boven dragen, maar ze zagen me nog manken, en de poest dames moesten alles naar de kamer brengen, maar voor iets hoort iets he!! En ze stonden allen met hun handjes open, ik gaf ze allen 2000 real, en ze waren zeer tevreden, en met een brede lach verlieten ze mijn kamer. Na een douche ben ik al mankend iets gaan eten, en heb later nog een biertje gedronken, eentje maar, het smaakte niet. Toen ik terug aan het hotel aan kwam stond er een BMW 1200 gs naast mijn Honda transalp, en mijne motseklet leek op een kindje van die BMW.Tevens had ik gezien dat de motor van Groot Britange was, dus moet ik proberen die mensen te vinden en eens een praatje te maken over zijn ervaringen, miss kan ik terug iets leren he!!

Ik heb de mensen, het is een koppel, dat wist ik van de vrouw aan de receptie, niet meer gezien die avond, maar ik weet ook tevens dat ze tot maandag zouden blijven, en dat ben ik ook van plan, dus ?

Nu kan ik erom lachen, maar de moment dat ik bezig was mijn motor te draaien, awel ik had kunnen bleten!! Zo zie je dat lachen en bleten ,zeer kort bij elkaar ligt.

Lachende groetjes, mario, de verbijter hihi!!haha !!hoehoe!!

stof, stof en nog eens stof, maar het is niet tof, dat stof

Oud en nieuw!!

Nee nee, we gaan geen nieuwjaar vieren.

Maandagmorgend, was ik klaar om een nieuwe provintie te bezoeken. We gaan naar Bang Lung, een 140 km van Stung Treng, en men had me al verteld dat de baan in niet te beste staat meer was,of beter gezegt , het is altijd al een onverharde weg geweest, en nu zijn ze er werk van aant maken. Dus wist ik ongeveer wat ik kon verwachten, en ik was er klaar voor.Ik had een apensmoeleke ( stofmaskerke) gekocht, want dat zou ik nu zeker nodig hebben. Dat ding op mijn mooi aangebruind gelaat gezet, mijne zonnebril op, ik zag er uit als een bankrover, maar het moest nu zo. Na 10 km moest ik links de baan nr 78 op, de weg naar Bang Lung.

En vanaf de eerste meter was het al raak, een rode groffe gravvelweg, met nen hoop stof als ge een tegenlinger had, ge zag geen hand voor de ogen, en zelfs met mijn zonnebril op, kwam het stof nog in mijn ogen terecht. Hier en daar had je op de lagere plaatsen zelfs geen gravvel niet meer, en lag je op aarde en natuursteen te rijden, en dan was het zeer traag rijden en proberen alles te zien, en dat lukte vrij aardig , daszeker ik was nog maar net aan het rijden en was nog fris he!!. En na een uur had ik er 45 km opzitten, en dan wetende dat de eerst 10 km nog verharde baan was. Na het eerste uur was het ook tijd voor de eerste drinkstop, ik had twee flesjes water bij, en daar moest ik het volgens mij mee doen, slok slok en verder.Toen ik voormijn vertrek nog eens in de spiegel keek, moest ik lachen met de witte strepen op mijn gezicht. De strepen waren de afsluitingen van het masker, dat was de enige plaats waar er geen stof aan kon;

Het tweede uur, was net hetzelfde, maar nu had ik de zon pal in mijn aangezicht wat het rijden nog moeilijker maakte, en dan die tegenlingers, die vlammen hier over de baan, amaai, vooral die met hun grote jeeps, en dat geeft stof, ik smaakte het stof nog door mijn maskerke. En weer had ik er 40 km opzitten, en tijd voor een slok.Terwijl ik mijn bril afzette zag ik in de verte bergop dat het stof van kleur veranderde, het ging van rood naar grijs, en ik dacht ,sebiet gaan ze er een grijze indiaan van maken

.Weer vertrokken en na enkele kilometers waren ze aan de weg aan het werken, ze hadden een rijvak uitgegraven en er een grijze massa in gekapt en deze massa werd aangedrild door zware wellen. Dus een keer voorbij die werken had ge een nieuw wegdek gedrilde grijze steenslag, en dat reed best fijn, en weer wat verder waren er twee rijvakken met deze verharding, en het ging weer beter.En dan moest ik een vrijlange niet zo steile berg op, en als ge dan boven was zag je bet paradijs!! het paradijs??

Hier begon een mooie nieuwe asfaltbaan zo ver je kon kijken, waaaw!! En zo heb ik mooie nieuwe baan tot in Bang Lung gehad, schitterend. In Bang Lung een stadje van een 25000 inwoners, was het niet zo gemakkelijk om een degelijke slaapplaats te vinden, er waren guesthouses bij waarbij je bij het binnengaan al zag, amaai wat een smerig kot, en als je dan die kamers zag, en het bed opendeed en je zag de ------sporen van vorige slapers nog, dan draaide ik snel terug zonder iets te zeggen, zo was er een kamer die er op het eerste zicht vrij goed uitzag, er waren propere lakens, en de vloer was proper, en ik dacht dit zal ze worden, tot ik de badkamer bekeek, de lavabo dat normaal een witte is geweest zag zo ros als het stof onderweg, in de wc dreven er nog uitwerpselen van ?? ( god zal het weten) , ook hier keerde mijn maag bijna, en dat had hier op zijn plaats gelegen, boaa!!

Maar ik heb een propere kamer gevonden hier in het centrum, in een hotel vlak bij de plaatselijke dagelijkse markt.Ge betaald dan wel iets meer, maar liever zo!!En ze zijn hier ook aan de baan aan het werken, ze waren ook zo een grijze steenslag in een rijvak aan het doen, en steeds die grote wals voorbij kwam rammelde de hele kamer. Ook toen ik een wandeling maakte een 100 meter van de werken, voelde je de trillingen nog als die grote wals voorbij kwam, het voelde als een lichte aardbeving aan.

Op de info voor tourristen kwam ik te weten dat je hier heel wat kon doen, zo waren er verschillende watervallen, rubberplantages, enkele etnische dorpjes wat verderop, een meer waar je kan gaan zwemmen, ezv. Dus de plannen, hier blijf ik wel een nacht of vier. De eerste namiddag, heb ik een rit gedaan in het wilde weg, tot ik zelfs de weg niet meer terug vond, en als ge hier wat buitenaf mensen wil aanspreken om iets te vragen gaan ze lopen, tot je een briefje van een dollar laat zien, dan durven ze wat korter bij komen, raar he!! dat geld toch een grote invloed heeft, ook hier.

Na mijn rit van een 80 km was het tijd om iets te gaan eten, en zo als gewoonlijk rijst, groenten, en als je wat geluk had een stukske vlees, maar wat wens je meer voor 2 dollar he !!, Het rare was, ze hadden geen gekoelde dranken, en kwamen met een flesje lauw water en een glas met ijsblokjes af, en ik bedankte voor dat water en bestelde een blikje bier, en ook dat blikje was lauw, zo heb ik maar terug dat flesje water gevraagd en lauw water bij men eten gedronken. S'avonds, kon je op enkele plaatsen wel wat gekoelde drank krijgen, ze openen dan een koelbox, waarin hun hele voorraad levensmiddellen zit van groenten , vlees ,drank en een blok ijs. En als je dan aan dat blikje ruikt, dan ruik je net rotte vis, smakelijk is anders he!! Maar het is niet overal zo zalle, als je hier en daar wat meer betaald, hebben ze wel degelijk gekoelde dranken. Ook is er hier s'avonds niet veel te beleven, je hebt wel van die etens kraampjes overal, maar voor de rest is het hier een triestige bedoening, saai zalle!!

Ik lag op tijd in mijn bed, goed geslapen en mijn plannen waren om nen toer te doen naar de Vietnamese grens, en dan terug te komen via wat etnische dorpjes. De weg naar de grens was een goede asfaltweg, mooi door berg en dal, hier en daar door een dorpje, de moeite om te doen. En dan kwam ik aan de grens, en weer stelde het me teleur, dit werd omschreven als een grote grensovergang, zelfs voor tourristen, en wat was er?? De grens werd afgebakend met een dik touw dat ze lieten zakken als je er door reed, en van asfalt kwam je weer op rode kiezelweg. Er was een stalletje waar je iets kon drinken, en dat was het.

Na een half uurtje ben ik omgekeerd, en na een 30 km, moest ik terug een rode gravvelweg volgen naar de etnische dorpjes. Onderweg waren er hier en daar wel wat hutten waar mensen woonden, en na een 25 km was er het eerste dorpje, een hut of 50 bij elkaar, enkele kioskjes waar je iets kon kopen, en er waren wel zeker 10 gsm winkeltjes, hoe is dat mogelijk??, hier waren meer gsm's dan inwoners in het dorp, een beetje teleurgesteld ben ik verder gereden, naar het volgende dorpje. En ook hier had je het zelfde taffereel. Ik stopte op een plaats waar er een koelbox stond, er was een afdakje gemaakt met een zeil en er stondenenkele tafels en stoelen, en daar zaten wat mensen onder. Toen ik van mijn motor stapte, stonden er enkele mensen recht, en ging aan, schrik van de grote blanke man !! Ik, opende de koelbox, en nam een flesje water, en spoelde mijn stofferige keelgat, enof dat het moest het water dat ik terug uitspuwde had een rose kleur, moet ge niet vragen wat ge binnen doet he!!. Na de rust pauze vroege ik mijn rekening ( ket loi), en normaal is dat 1000 real, de dame die moest ontvangen wist niet goed wat vragen, en vroeg het baan haar man( denk ik ), die brubbelde iets wat ik niet verstond, de dame stak beschamend drie vingers de hoogte in, Wat?? 3000 real !! ik dacht ik ga hier geen ambras om maken, en gaf 1dollar ( is 4000 real ) De dame wou me 1000 real terug geven maar mocht niet van haar man, en ging met angst op haar gezicht weg. En dit kon ik niet laten gebeuren, ik ben naar die man gestapt en vroeg mijn 1000 real, en na lang twiijfelen gaf hij me waar ik recht op had.

Toen ik weg ging gaf ik die 1000 real aan het eerste beste kind dat voorbij kwam, en terwijl keek ik die man nog eens boos in de ogen. Als de man niet zo had gereageerd had ik die 1000 real als tip gegeven, maar als men het zo probeerd, niet met den deze zalle!! Ik ben terug gedraaid, en bij aankomst aan de asfaltweg ben ik iets gaan eten, en benterug naar het hotel gereden. Ik heb mijn motor nog eens afgespoeld, met een waterslang die voorhande was aan het hotel, en moest hier 1000 real betalen voor het water, duur water he!!

Ook die avond was er niet veel te zien, en lig ik weer vroeg in mijn bedje, bezig met dit schrijven.

Je ziet, problemen , wat zijn problemen, het lost zich allemaal wel zelf op, zou Dehaene zeggen, mor dat hij maar eens naar hier kom t!! , of nu is het DI RUPO zeker!!

Stofferige groetjes, mario

En denk er aan,, wat je zelf doet, doe je meestal beter ,Dan probeer je als man maar eens een kind te baren!!!